Οίκοθεν αναπαραστάσεις

Κατοπτρικές ανακλάσεις 

χλωμόθωρου φέγγους, 

απείθαρχου,

καντήλι που σώνεται 

και αναδύει τις μνήμες του άδυτου, 

τις νεκρικές.

Σα σε γιορτή ψευδαισθήσεων

 χορεύουν εικόνες ηλιόθαμπες,  

ματιές που κείτονται αιώνες 

στα βότσαλα του πεισματάρη χρόνου,

αραγμένες ξερολιθιές μαυροτράγανες 

που εντυπώνουν το αέναο.

Μια κόρη κουτσή χορεύει 

μπάλο αντικριστό, απέριττο,  

λικνίζεται ανάμεσα 

σε πυραμιδικά ανάγλυφα απ΄ τα πρώιμα

και σιγοψιθυρίζει άσματα

Άλφα Κενταύρου

Τίναξε η σκέψη της λύρας

τα κουρδίσματα τα μελωδικά

και πιάστηκε να μαλώνει

με τα φαρμάκια του έρωτα,

τα γλυκοστάλακτα.

Πα σε βωμούς πυρακτωμένους

σιγοκαίει το νυχτολούλουδο

και ευωδιάζει στ' άκουσμα

της ηδονικής φωνής της Αφροδίτης

που τα αιθέρια λόγια της

κρατάνε το ρυθμό

και ψάλλουν αηδόνια,

της Αρμονίας οι κοπέλες οι ροδοδάκτυλες.

Στης Ανδρομέδας τα περάσματα,

εκεί που πλάθονται τα παραμύθια τα μεθυστικά

και μοσχοβολούν οι ψυχές από τον πόθο

για μελλούμενους καιρούς ανέμελους.

Εκεί που ο τοξοβόλος σαν άνεμος

χυμάει φυσομανώντας,

λυγάει τις ιτιές και τις βελανιδιές

τις σέρνει σε χορό,

με το μαγευτικό τραγούδι του.

Λάμπει η σελήνη η χρυσοφώτεινη

και αρπάζει το λαούτο

για να μοιράσει βάσανα,

στα αλμυρά πελάγη και στις χώρες

Ο νεκροθάφτης

Βράδυ σεληνιασμένο, Αυγουστιάτικο, 
εικοσιτεσσάρων φιλιών οι χτύποι,

νανουρίσματα της ακριβής μα νοθευμένης ελπίδας

που παραστράτησε και σε έφερε εδώ… 
ταπεινωμένο και ανήμπορο,

εσύ ο γητευτής να κιαλάρεις το Δράκοντα με μάτι θολό.

Του περυσινού καλοκαιριού οι κόγχες μας φίλεψαν κερί και μέλι

αγαπημένη κόρη της Αθανασίας
 ή μήπως κεντρί και ανάθεμα?

Τι να σου λέω κατοπινά, 
αλάργεψε ο καιρός και αφάνισε τη ζέση

από τα σωθικά της μάνας, στέρφες αγκαλιές.

Άστρα πύρινα τα μάτια της αλλοπαρμένης, 
σκοτίζονται μες την αθέατη πλευρά

του ψυχεδελικού ατοπήματος
 αλλότριων χαμερπών ανοσιολογημάτων

που κείτονται ναυαγισμένα στην ξέρα της άδηλης ακολασίας

του επαίτη λόγου, του εξομολογητή.

Κακούργα απάρνηση, απάτη φάλτση, σαστισμένη λήθη

που κυοφορείς τα βλοσυρά και ανώφελα λογύδρια  των φαύλων

 και το γέλωτα των ερπαιόντων και των σαχλών,

κουτσών βλαστών ανάδυση σε αποξηραμένο πέλμα,

στήμονες αλαφροΐσκιωτων μνηστήρων.

Δακρυσμένη η ιτιά, θαρρώ πως λάθεψα, να ‘ταν βελανιδιά για συκαμιά,

Ώρα του τέλους

Ώρα φρικτή,
το λιόγερμα φορεί το πέπλο της νυχτιάς,
να αναστηθούν οι δράκοντες
και ο λύχνος να φωτίζει,
τη σαρκοφάγο του είναι σου,
σαν τιμωρός συνείδηση,
φύλακας του δικαίου.

Ώρα σιωπηλή,
κουβέρτα ο ίσκιος της μυρτιάς
μες το πυκνό σκοτάδι,
ένα φεγγάρι καχύποπτο, προδοτικό,
απλώνει δίχτυα, ποταμούς φωτός,
σπέρνει βλάσφημα κρίνα νυκτός
στον κόρφο της ψυχής σου.

Ώρα ποθητή,
τα αγκάθια των άστρων
φύλακες δύσφημοι,
μες τους αιθέριους κάμπους,
μαβί μπουμπούκια της ροδιάς οι σκέψεις,
ντύνεσαι νύμφη, θεραπαινίδα του έρωτα.

Γκραβούρα πόνου

Φωτόλουστη πανσέληνος

ραίνει τον ίσκιο της ψυχής 

στο διάβα του θανάτου, 

στο περατίκι της ζωής. 

Ο θάνατος είναι η αρχή, 

η αγάπη είναι το τέλος, 

λόγια το μεσοχείμωνο, 

διάβημα ολέθρου.

Άλαλη μάνα αγέλαστη 

βαρύθυμα σφαδάζει, 

τη σάρκα κλαίει που ξέβρασε

η νοσταλγία του θέλω. 

Μιγάδα η σκέψη υπνοβατεί 

στο θόλο της κραιπάλης 

σα μαύρη αγριομέλισσα 

που πνίγηκε στο μούστο.

Κέρινα ομοιώματα, 

βουβά μοιρολογούνε, ορυμαγδός,

στο σύνορο της ύπαρξης 

αλλόφρονα κραυγάζουν.

Σε υστερία τα είδωλα

Άφρονες πόθοι

 

Χρυσοί βολβοί του έρωτα φυτρώνουν 

μες το κηπάκι των νεκρών

και ανθούνε μωβ τουλίπες, 

γεννήματα του πόθου μου για σένα,

ιριδοκτυπημένη κόρη του Διονύσου.

Φωνή φλογέρας αντηχεί μες το χαμόγελο σου, 

χάλκινος ήχος,μεταλλικός, ηχώ πολυκύμαντη, 

ηδονική, σπέρνει στο χάος της ψυχής

γαρδένιες και ανεμώνες.

Μες το κενό σου βλέμμα 

το ξάγναντο του κόσμου μου,

η αμαρτία της μοναξιάς ,

φτύνει φωτιά μες την πυρά,

για να καεί η ελπίδα,

μυρίζει τρόμο η σάρκα μου.

Αδάκρυτος ο κεραυνός σκορπά τον οβολό του ,

θειάφι οξύ που φλέγεται, 

θυμιάζει στο όνομα σου, 

χώμα νεκρό και βότσαλα

η άσκοπος ζωή μου.

Ευωδιάζει γιασεμί η εαρινή μου θλίψη,

 μενεξεδί σταλαγματιά

από το κλάμα της σιωπής, 

η ήβη όλου του θέλω, 

γεννά μωρά αφρόνων

να εκπληρώσει το χρησμό.

Αδημονούν οι βλοσυροί, 

στριγκλίζουν οι ερινύες,

δυο περιστέρες πέτρινες 

στον τρούλο του κελιού σου, 

κουρνιάζουν στην ευμάρεια,

του υλικού μυαλού σου.

Στρόβιλος η ανάσα μου 

στην εύκρατη σου σκέψη,

άνομη φλόγα βλάσφημη, 

πλεχτή στα κρύα μαλλιά του ανέμου,

να ξορκιστεί το έρεβος.

Νύχτα των άστρων σήμερα, 

πάχνης νεροσταγόνα, 

σταλάζει αιθέριο έλαιο,

στο δοχείο της φαντασίας…

Μαρμαρωμένη ανασαιμιά 

εκστασιασμένου Μυρμηδόνα , 

θυμάρι και γαρυφαλόνερο 

το τέλος του θανάτου.

Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή "Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου"

Έντονα συμβολικό

Αιθέρια ανάμνηση σε αιώνων λήθη κείτεσαι…

ουράνια και ανθρώπινη συνάμα, χαμένη νύμφη.

Στον έναστρο ουράνιο θόλο το βλέμμα πλανάται ,

στης Αφροδίτης την τροχιά σε αναζητά, του κάκου.

Οι άρχοντες μας πλάνεψαν Ίσιδα της Αιγύπτου,

Αστάρτη των Σουμέριων, Μαρία των Εβραίων.

Το αίμα σου βασιλικό σμίγει με το άγιο αίμα

γεννά στη γη το υπέρτατο, Αγάπη το όνομα του.

Καβάλα στο μονόκερο, φωτιάς αρματηλάτης

αναζητώ το μυστικό που ιππότες προστατεύουν.

Το άγιο δισκοπότηρο, ο πύργος του ποιμνίου,

το κεράς του όλου πνεύματος, η μεροβίγγεια άρκτος.

Σαν μάγος γελωτοποιός με ανοιχτές παλάμες,

στο στέμμα του αυτοκράτορα που το φορούν οι πλάνοι.

Δώσε μου θεια φρόνηση, βρέξε δικαιοσύνη,

αδέλφια σε ευθυγράμμιση ο ήλιος και η σελήνη…

Τη μέρα εκείνη οι εραστές θα ξεχυθούν στους δρόμους

για να γευτούν γλυκό κρασί απ’την άμπελο του Ιούδα.

Τη μέρα εκείνη ο λέοντας θα αναζητεί το ταίρι

εκεί στο τέλος του ιχθύ η μέρα πλησιάζει…

Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή "Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου" και το συλλογικό έργο "Ονειρα των Μύθων."

Παραμυθοχώρα

Τα ρόδα, κρύσταλλα φωτιάς, 
θεϊκό συναπάντημα με ξωτικά και νεράιδες 
αλλοτινού καιρού. 
Πλειάδα ολόλευκων φωτεινών εντόμων, 
διαγράφουν αταίριαστη πορεία, 
διαβαίνοντας προς την πηγή της ύπαρξης 
αιθεροβατώντας στο σκοτάδι. 
Ονειρέματα του νου 
σε ταξίδια αβάσταχτα μοναχικά, 
απόκρυφα και ηδονικά. 
Ήχοι μελωδικοί, με το ηχόχρωμα 
από τη μυρωδιά της άνοιξης, 
ψιθυρίζουν το κάλεσμα της Κίρκης, 
στα σφραγισμένα, από τον πόνο του καιρού, 
ώττα, του βασιλιά της παραμυθοχώρας.
Ευλογημένη η ψυχή που τρέφεται 
από το νέκταρ της γεμάτης λήθη καθημερινότητας, 
από το άδειο του καιρού και… σιωπά. 
Καταραμένε βασιλιά, 
αναζητάς στα παραμύθια τη λύτρωση 
και μαγεμένος πορεύεσαι, 
βυθισμένος στο κενό που καλύπτει τη γύμνια σου 
και απειλείται απ’ την αδιάκοπη ροη 
των συναισθημάτων σου, 
που αχαλίνωτα ορμούν … να σε πληγώσουν. 
Το χάραμα αφήνεσαι στο δρόμο της φωτιάς. 
Πληγές από μνήμες του χτες, 
από μνήμες του αύριο, σε καταβάλλουν. 
Ακάνθινα στεφάνια τρυπούν το κορμί σου 
που δακρύζει και βάφει στα πορφυρά το σούρουπο. 
Θυσία στο βωμό του Ποσειδώνα για ευνοϊκό άνεμο. 
Το ατέρμονο ταξίδι σου σε παρασύρει στα άδυτα.  
Θεϊκά σημάδια, καθοδηγητές της πορείας σου, 
ψαλμωδίες σειρήνων στα βήματα σου, 
προμηνύουν τη μέθεξη με το απόλυτο μηδέν.
Σωτηρία ψυχής;

Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου
και το συλλογικό έργο Όνειρα των μύθων.

Ερωτευμένος και ηδυπαθής…

Λησμονημένος ιχνηλάτης πόθου σε θάνατο μικρό, 

μες τα συντρίμμια του καιρού, 

στο μετερίζι των λυγμών, 

στα άγρια νερά της θλίψης.

 Εύοσμα άνθη μυγδαλιάς 

στολίζουνε με ψέμα 

τη γυμνή ερημιά του ευθραύστου ιδανικού, 

βάλσαμο στα άχαρα χρόνια, τα έσχατα.

Ψίθυροι και κελαηδίσματα, 

μες στον ακύμαντο βυθό της μνήμης, 

γλυκό κυδώνι και οσμές του νυχτολούλουδου, 

στα δειλινά τα ρόδινα, τα υπέρτερα.

Στίγματα μελανά από αδέξιο χέρι αλλότριο, 

κακέκτυπα από τη φονική τροχιά του μάταιου, 

που στροβιλίζει λόγους 

στην κρύπτη που προσάραξαν 

οι ωκεανοί του χρόνου.

Μονάζω μες τα όνειρα, τα όνειρα του ζόφου, 

κρύα φωτιά κυοφορεί η σιωπή 

κι ο αιχμηρός της ήχος, 

βλέπω το αντιφέγγισμα της στίλβης των ματιών σου.

Αφήνομαι να αφουγκραστώ , αέρινη, μενεξεδιά αυταπάτη, 

σαν εύηχος κελαρυσμός απ’ το ξερό νερό σου, 

μου εναποθέτει πρόσχαρα ένα τεφρό χαμόγελο 

στις άκρες των ματιών.

Κενό λευκό, ερωτευμένος και ηδυπαθής…

Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή "Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου"

Οδηγητές

Ήχος οξύς στα ώτα της συνείδησης, 
ήχος μετάλλινος,
κερνά θάνατο 
και στεφανώνει τους νεκρούς,
με δόξας δάφνη, 
μοσχοβολούν τα χώματα. 
Πολέμιο άσμα 
στα πυρωμένα λιθάρια του χρόνου, 
νεκροί φρουροί, θύμησες, 
μαντατοφόροι ιδανικών, 
στην απαξία του σήμερα. 
Χέρια ανίκητα, οδηγητές, 
οδυνηρά ποτίζουν, 
με αλατισμένο φως 
την φρικτή αρμονία που πλάσαμε 
με πλούτο αναρίθμητο, υλικό. 
Με την πνοή του Απόλλωνα, 

Κερνάει ο έρωτας

Κερνάει αβάνες ο έρωτας ανάστροφα σε σέρνει,

να αφουγκραστείς απ’ τα αχανή πέλαγα της ψυχής σου,

καντίνι που κελάηδησε απ’τη χορδή της λύρας

και σου ταξε απάνεμο γιατάκι να ποδίσεις,

μα εσύ άμοιρε ονειρεύτηκες γοργόνες μες τη ράδα

και αλείφεσαι με εκλεκτή Μοράβια απ’την Περσία,

που να ξερες της ρότα του τις παρατιμονιές…

Τραβέρσο και καβάτζαρες το Πράσινο ακρωτήρι,

κιαλάρεις το άστρο του βορρά και χάραξες πορεία

με μπούσουλα δυο μάτια γκρι πάνω στον πορτολάνο

που έχει φθαρεί απ’το κρασί και την  πολυκαιρία.

Κερνάει αράκ ο έρωτας και γαλλική ανιζέτα,

μαύρος αποκρισάτορας που μέσα στην αθάλη,

γρυλίζει και βουρλίζεται πως κυβερνά τον κόσμο.

Αγάντα και διαλύεται σιγά σιγά το πούσι,

σαλτάρισε απ’το στόκολο η θέρμη σου, ακριβή,

ρεσάλτο από τελώνια, σπινθηρισμοί ονείρων,

που κυβερνούν το σούρουπο τους χτύπους της ψυχής…

 Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή

Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου

Το κομοδίνο με τα μυστικά

Εσύ…  καβάλα στο όνειρο,  μια φούχτα σκόνη που ρέει,

σταθερά, γοργά, ρυθμικά, αμετανόητα...

Ασέλγεια μήτε άγνοια, λάθη που στιγματίζουν,

φυτρώσανε μαβιά φιλιά στον κόρφο της ψυχής…

Υάκινθος που δάκρυσε σε φως ημισελήνου

η κάθαρση λοξοδρομεί, ανίδεη εσπέρα…

Λήθη

Φιλί βαθύ ο Θάνατος
με γεύση μέλι,
κυλά ο καιρός της ηδονής
και εγώ …
σαν μαύρος άγγελος,
απόκοσμος,
με ωκεάνια μάτια,
ναρκώνω την κλεψύδρα
να γευτώ της λήθης το λωτό.
Λόγος αρχαίων, άπρεπος
η ψαλμωδία της προσευχής
και η άμορφη σκιά μου
γονυπετής κραυγάζει
μες σε σκιρτήματα πυρσών,
που η χλομάδα του φωτός,
διαθλασμένη ώχρα,

Μικρές κηδείες

Δυο πράσινα μάτια, ζητιάνοι σάρκας

τριγυρνούν ξυπόλητα στην άκρη της ζωής.

Θεοί και δαίμονες σε κυνηγούν, καταραμένε…

Σα μασκοφόρος ακροβάτης σε χορό λατρευτικό, 

η νύχτα νύμφη, με αστροκέντητη ποδιά 

μέσα στην άκραχτη σιωπή να νανουρίζει τους νεκρούς.

Σα φαραώ, με παντελόνι τρύπιο, 

νεκρή σκιά μέσα στου χρόνου το άπειρο,

σε θυμωμένους ωκεανούς ναυαγισμένο όνειρο, 

άθαφτο να σε κλαίνε…