Οίκοθεν αναπαραστάσεις

Κατοπτρικές ανακλάσεις 

χλωμόθωρου φέγγους, 

απείθαρχου,

καντήλι που σώνεται 

και αναδύει τις μνήμες του άδυτου, 

τις νεκρικές.

Σα σε γιορτή ψευδαισθήσεων

 χορεύουν εικόνες ηλιόθαμπες,  

ματιές που κείτονται αιώνες 

στα βότσαλα του πεισματάρη χρόνου,

αραγμένες ξερολιθιές μαυροτράγανες 

που εντυπώνουν το αέναο.

Μια κόρη κουτσή χορεύει 

μπάλο αντικριστό, απέριττο,  

λικνίζεται ανάμεσα 

σε πυραμιδικά ανάγλυφα απ΄ τα πρώιμα

και σιγοψιθυρίζει άσματα

Ωδή εις τους προέδρους

Τίτλος Βιβλίου : Ωρολόγιο το σκωπτικό Συγγραφέας: Μακάριος Σιγαλας Απόδοση : Φυτρός Μανώλης Η παραγωγή έγινε στο στούντιο NS στην Σαντορίνη. Το βιβλίο κυκλοφορεί απ τις εκδόσεις Maestro. Επισκεφτείτε την σελίδα μας www.tzortzides.gr για περισσότερες πληροφορίες.

Ο Ανθρωπάκος (Απολογία)

Ι

Δριμύ κατηγορώ

στην πλάνη της ακριβής ζωής μας,

η κάθε σου λέξη,

φίλε…

Σκηνές αρχαίου δράματος

στου νου μας την πιστή διαδρομή

η νόθη φωνή σου για αφύπνιση.

Αξιολόγηση στης σκέψης ,

της ηθικής αξίας,

του ανελεύθερου είναι μας,

η πάγια τακτική

του ύψιστου θεωρητικού σου πεδίου.

Ο κόσμος

της μίζερης πραγματικότητας,

του αχαλίνωτου

ηδονικού ευδαιμονισμού,

της απολεσμένης μας ύπαρξης,

μαστίζει τη σκέψη σου,

άσπιλε φίλε...

Σαν παρωδία κυλά η ζωή μας,

κι εμείς,

θεατές του ονείρου

της ώριμης νιότης,

διαβαίνουμε δίπλα μας.

Χωρίς θεό, η ψυχή μας βουβή,

Ωδή εις την επονομαζόμενη κρίση

Ωδή στους «καλλιτέχνες»

Τίτλος Βιβλίου : Ωρολόγιο το σκωπτικό
Συγγραφέας: Μακάριος Σιγαλας
Απόδοση : Mανώλης Φύτρος
Η παραγωγή έγινε στο στούντιο NS στην Σαντορίνη.
Το βιβλίο κυκλοφορεί απ τις εκδόσεις Maestro. Επισκεφτείτε την σελίδα μας www.tzortzides.gr για περισσότερες πληροφορίες.

Ωδή εις τον Ιατρό

Ιθάκη

 Αν αφαιρέσουν τον ρυθμό,

της συγχορδίας την ηχώ και κάθε μέτρο,

και από τυχαία έμπνευση, τόσο πεζά

γεννήθηκε γλυκιά πνοή και πάθος,

αν σε βαθμίδες φύλαξαν, αισθαντικών δονήσεων,

την τέχνη των ερώτων,

και δίχως λέξεις γράφτηκαν σονάτες πάθους,

του τίποτα εικόνες,

αν καίει μια ανθρώπινη ανάσα,

ζεστή, ολοζώντανη, εκχύλισμα ζωής,

και λατρεύει o Έρως τις πληγές,

την πεμπτουσία της μορφής του κόσμου,

αν ψιθυρίζει η αγάπη λόγια λατρείας,

φιλιά του αέρα στην καρδιά του κόσμου,

και ευγενέστερη εκφράζει η φιλία

την γλώσσα της αλήθειας οικουμενικά,

αν αναπνέουν οι σκέψεις ανέμελα,

δίχως να συγκινούν ή να παρηγορούν,

και ξεχειλίζουν αυθόρμητα, είτε αρέσουν είτε όχι,

λέξεις που καίν το μάταιο,

αν καθίσταται η έκφραση της ηθικής 

ως λεπτεπίλεπτη υπερβολή,

και δεν αξίζει η σκέψη ως το περίγραμμα

μιας αβίωτης σχέσης με το όχι,

αν ντύσουν τη μουσική δίχως δάκρυ,

Μαβιά φιλιά

Βαθιά πνοή, νοτισμένες με χρόνιο πόνο, 
ανάσες βαριές, ξεραίνουν το δείλι.
Ήχος βραχνός, τελετάρχης σε σιγή νεκρική,
σπαράζει θλιμμένα,
μοιρολόγια του άδηλου πόθου,
για μια γλυκιά ευωδία γιασεμιού 
που κρυσταλλώθηκε στα χαμερπή πεδία 
ενός φρικτού κολαστηρίου ευχών,
ανικανοποίητων ονειρώξεων.
Σαν από σκίτσο μουτζουρωμένο…
θύμησες κάποιας παράξενης κοπέλας,
ένα καντήλι χλωμό, τρεμίζει… 
ιαχές των ερωτών…

Άλφα Κενταύρου

Τίναξε η σκέψη της λύρας

τα κουρδίσματα τα μελωδικά

και πιάστηκε να μαλώνει

με τα φαρμάκια του έρωτα,

τα γλυκοστάλακτα.

Πα σε βωμούς πυρακτωμένους

σιγοκαίει το νυχτολούλουδο

και ευωδιάζει στ' άκουσμα

της ηδονικής φωνής της Αφροδίτης

που τα αιθέρια λόγια της

κρατάνε το ρυθμό

και ψάλλουν αηδόνια,

της Αρμονίας οι κοπέλες οι ροδοδάκτυλες.

Στης Ανδρομέδας τα περάσματα,

εκεί που πλάθονται τα παραμύθια τα μεθυστικά

και μοσχοβολούν οι ψυχές από τον πόθο

για μελλούμενους καιρούς ανέμελους.

Εκεί που ο τοξοβόλος σαν άνεμος

χυμάει φυσομανώντας,

λυγάει τις ιτιές και τις βελανιδιές

τις σέρνει σε χορό,

με το μαγευτικό τραγούδι του.

Λάμπει η σελήνη η χρυσοφώτεινη

και αρπάζει το λαούτο

για να μοιράσει βάσανα,

στα αλμυρά πελάγη και στις χώρες

Ο νεκροθάφτης

Βράδυ σεληνιασμένο, Αυγουστιάτικο, 
εικοσιτεσσάρων φιλιών οι χτύποι,

νανουρίσματα της ακριβής μα νοθευμένης ελπίδας

που παραστράτησε και σε έφερε εδώ… 
ταπεινωμένο και ανήμπορο,

εσύ ο γητευτής να κιαλάρεις το Δράκοντα με μάτι θολό.

Του περυσινού καλοκαιριού οι κόγχες μας φίλεψαν κερί και μέλι

αγαπημένη κόρη της Αθανασίας
 ή μήπως κεντρί και ανάθεμα?

Τι να σου λέω κατοπινά, 
αλάργεψε ο καιρός και αφάνισε τη ζέση

από τα σωθικά της μάνας, στέρφες αγκαλιές.

Άστρα πύρινα τα μάτια της αλλοπαρμένης, 
σκοτίζονται μες την αθέατη πλευρά

του ψυχεδελικού ατοπήματος
 αλλότριων χαμερπών ανοσιολογημάτων

που κείτονται ναυαγισμένα στην ξέρα της άδηλης ακολασίας

του επαίτη λόγου, του εξομολογητή.

Κακούργα απάρνηση, απάτη φάλτση, σαστισμένη λήθη

που κυοφορείς τα βλοσυρά και ανώφελα λογύδρια  των φαύλων

 και το γέλωτα των ερπαιόντων και των σαχλών,

κουτσών βλαστών ανάδυση σε αποξηραμένο πέλμα,

στήμονες αλαφροΐσκιωτων μνηστήρων.

Δακρυσμένη η ιτιά, θαρρώ πως λάθεψα, να ‘ταν βελανιδιά για συκαμιά,

Ώρα του τέλους

Ώρα φρικτή,
το λιόγερμα φορεί το πέπλο της νυχτιάς,
να αναστηθούν οι δράκοντες
και ο λύχνος να φωτίζει,
τη σαρκοφάγο του είναι σου,
σαν τιμωρός συνείδηση,
φύλακας του δικαίου.

Ώρα σιωπηλή,
κουβέρτα ο ίσκιος της μυρτιάς
μες το πυκνό σκοτάδι,
ένα φεγγάρι καχύποπτο, προδοτικό,
απλώνει δίχτυα, ποταμούς φωτός,
σπέρνει βλάσφημα κρίνα νυκτός
στον κόρφο της ψυχής σου.

Ώρα ποθητή,
τα αγκάθια των άστρων
φύλακες δύσφημοι,
μες τους αιθέριους κάμπους,
μαβί μπουμπούκια της ροδιάς οι σκέψεις,
ντύνεσαι νύμφη, θεραπαινίδα του έρωτα.

Ωδή εις τον Δημοσιογράφο

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος

Χίλιες και Μία Νύχτες

Δυο μάτια Φάροι,  κυπαρισσί ξαστεριές ονείρων,

χείλη φωτιές, ώριμες φράουλες οι προσδοκίες,

θε να ‘ ρθει η μέρα που θα ανταμώσουνε τα κρίνα.

Λικνίζει η όστρια φυκιάδες, κυματιστές,

θεγμένες όλο χάρη, πλουμιστές,

στου ώμου της το ξέφωτο χαμόγελο.

oπτασία παραμυθένια, Αλγερινή,

γνέφει του καπετάνιου, το πανί να σύρει,

το χιλιοτρυπημένο,  απ΄τα φιλιά του Λεβάντε

που μυρώνουν τους ορίζοντες  

και ευωδιάζουν δυόσμο και ήλεκτρο

στου ρόχθου το ξεδίπλωμα.

Καταιγίδα συλλογισμών

στο χρώμα της αμαρτίας,

ντύνεται ο νόστος με σκιές,

αλλοτινά διάφανα σκεπάσματα,

Ωδή εις τον εκάστοτε Θηραίο συνεταιριστή

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος

Ωδή στους «καλλιτέχνες»

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος

Ωδή εις τους Ανίερους

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος

Γκραβούρα πόνου

Φωτόλουστη πανσέληνος

ραίνει τον ίσκιο της ψυχής 

στο διάβα του θανάτου, 

στο περατίκι της ζωής. 

Ο θάνατος είναι η αρχή, 

η αγάπη είναι το τέλος, 

λόγια το μεσοχείμωνο, 

διάβημα ολέθρου.

Άλαλη μάνα αγέλαστη 

βαρύθυμα σφαδάζει, 

τη σάρκα κλαίει που ξέβρασε

η νοσταλγία του θέλω. 

Μιγάδα η σκέψη υπνοβατεί 

στο θόλο της κραιπάλης 

σα μαύρη αγριομέλισσα 

που πνίγηκε στο μούστο.

Κέρινα ομοιώματα, 

βουβά μοιρολογούνε, ορυμαγδός,

στο σύνορο της ύπαρξης 

αλλόφρονα κραυγάζουν.

Σε υστερία τα είδωλα

Ωδή εις τους «Εφιάλτες»

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος

Ωδή εις την επονομαζόμενη κρίση

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος

Ωδή εις τους νεοπασόκους

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Σιγάλας Μακάριος