Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2017

Ωδή εις τους ευρωλιγούρηδες




Στην κοινωνία ανέκαθεν
αυτοί που έχουν χρήμα
τηρούνε στάση εις τη ζωή
σα να απαγγείλουν ποίημα.

Με στόμφο και με έπαρση
μετρούνε τα ριάλια
κι άμα εβγαίνουνε πολλά,
τους τρέχουνε τα σάλια.

Με πλούτη εις τις τράπεζες
διαβαίνουνε στο βίο
και το παιδί του γείτονα
πεθαίνει από το κρύο.

Μόνη τους έγνοια ολημερίς
είναι λεφτά να βγάλουν,
την Κυριακή στην εκκλησιά
τρέχουνε για να ψάλλουν.

Και δώστου μεγαλόσταυροι
και φανερή μετάνοια,
κι ούτε του αγγέλου τους νερό,
μιλάμε για παράνοια.

Εις τη φτωχή συνείδηση
αντίβαρο είν’ ο πλούτος,
να χεις διαμάντια και χρυσά
κι ας είσαι και τοιούτος.

Ο σεβασμός κερδίζεται
με βάση τους παράδες,
δε πα να είσαι κάθαρμα
σου κάνουν τεμενάδες.

Κι έχουν σκοτούρες φίλοι μου,
να κάνουν επενδύσεις,