Ο Ανθρωπάκος (Απολογία)

Ι

Δριμύ κατηγορώ

στην πλάνη της ακριβής ζωής μας,

η κάθε σου λέξη,

φίλε…

Σκηνές αρχαίου δράματος

στου νου μας την πιστή διαδρομή

η νόθη φωνή σου για αφύπνιση.

Αξιολόγηση στης σκέψης ,

της ηθικής αξίας,

του ανελεύθερου είναι μας,

η πάγια τακτική

του ύψιστου θεωρητικού σου πεδίου.

Ο κόσμος

της μίζερης πραγματικότητας,

του αχαλίνωτου

ηδονικού ευδαιμονισμού,

της απολεσμένης μας ύπαρξης,

μαστίζει τη σκέψη σου,

άσπιλε φίλε...

Σαν παρωδία κυλά η ζωή μας,

κι εμείς,

θεατές του ονείρου

της ώριμης νιότης,

διαβαίνουμε δίπλα μας.

Χωρίς θεό, η ψυχή μας βουβή,

Ιθάκη

 Αν αφαιρέσουν τον ρυθμό,

της συγχορδίας την ηχώ και κάθε μέτρο,

και από τυχαία έμπνευση, τόσο πεζά

γεννήθηκε γλυκιά πνοή και πάθος,

αν σε βαθμίδες φύλαξαν, αισθαντικών δονήσεων,

την τέχνη των ερώτων,

και δίχως λέξεις γράφτηκαν σονάτες πάθους,

του τίποτα εικόνες,

αν καίει μια ανθρώπινη ανάσα,

ζεστή, ολοζώντανη, εκχύλισμα ζωής,

και λατρεύει o Έρως τις πληγές,

την πεμπτουσία της μορφής του κόσμου,

αν ψιθυρίζει η αγάπη λόγια λατρείας,

φιλιά του αέρα στην καρδιά του κόσμου,

και ευγενέστερη εκφράζει η φιλία

την γλώσσα της αλήθειας οικουμενικά,

αν αναπνέουν οι σκέψεις ανέμελα,

δίχως να συγκινούν ή να παρηγορούν,

και ξεχειλίζουν αυθόρμητα, είτε αρέσουν είτε όχι,

λέξεις που καίν το μάταιο,

αν καθίσταται η έκφραση της ηθικής 

ως λεπτεπίλεπτη υπερβολή,

και δεν αξίζει η σκέψη ως το περίγραμμα

μιας αβίωτης σχέσης με το όχι,

αν ντύσουν τη μουσική δίχως δάκρυ,

Μαβιά φιλιά

Βαθιά πνοή, νοτισμένες με χρόνιο πόνο, 
ανάσες βαριές, ξεραίνουν το δείλι.
Ήχος βραχνός, τελετάρχης σε σιγή νεκρική,
σπαράζει θλιμμένα,
μοιρολόγια του άδηλου πόθου,
για μια γλυκιά ευωδία γιασεμιού 
που κρυσταλλώθηκε στα χαμερπή πεδία 
ενός φρικτού κολαστηρίου ευχών,
ανικανοποίητων ονειρώξεων.
Σαν από σκίτσο μουτζουρωμένο…
θύμησες κάποιας παράξενης κοπέλας,
ένα καντήλι χλωμό, τρεμίζει… 
ιαχές των ερωτών…

Χίλιες και Μία Νύχτες

Δυο μάτια Φάροι,  κυπαρισσί ξαστεριές ονείρων,

χείλη φωτιές, ώριμες φράουλες οι προσδοκίες,

θε να ‘ ρθει η μέρα που θα ανταμώσουνε τα κρίνα.

Λικνίζει η όστρια φυκιάδες, κυματιστές,

θεγμένες όλο χάρη, πλουμιστές,

στου ώμου της το ξέφωτο χαμόγελο.

oπτασία παραμυθένια, Αλγερινή,

γνέφει του καπετάνιου, το πανί να σύρει,

το χιλιοτρυπημένο,  απ΄τα φιλιά του Λεβάντε

που μυρώνουν τους ορίζοντες  

και ευωδιάζουν δυόσμο και ήλεκτρο

στου ρόχθου το ξεδίπλωμα.

Καταιγίδα συλλογισμών

στο χρώμα της αμαρτίας,

ντύνεται ο νόστος με σκιές,

αλλοτινά διάφανα σκεπάσματα,

Οράματα Ηλιθίων

Σε φωταψία ρόδινη η κοφτερή λεπίδα της θύμησης...

Αχόρταγη ψυχή στενάζει από το ευτελές τέλος

του επαίτη ήλιου, του μεροβάτη οδηγητή.

Ολοβελούδινα  άστρα ξορκίζουν τα βήματα σου,

απέθαντη κατάρα του τρόμου.

Βράδυ σκοτεινό, δονησμένο φεγγάρι

αντιφατικά ολόγιομο,

σκαιές ματιές του ερέβους.

Ψυχρό το φιλί,

στης θλίψης το θυσιαστήριο,

κερνάει μικρά μυστικά από πικρές αβύσσους,

μιας τάφρου φρικτής.

Σκονισμένα και ερημωμένα ερείπια μέθης

οι ύστατες φωτιές τρεμίζουν αχνές,

άπνοα καπνίζοντα θυμιατήρια

μιας ράθυμης  μοναξιάς, μουντής.

Της ανομίας το μύρο λησμονημένο,

ρεμβάζει γυμνωμένο σε κάτωχρη φλόγα κεριών,

ιλλαροφωτεί αέναα…

Μορφάζει η μνήμη στα σκαλιά του ιλλίγγου,

αναλαμπές λαγνείας,

Νέμεσις

Γύρευες φωτιές και ξαναμμένες χρυσαλλίδες,

αδίστακτα  λοξοδρομούσες 

απ΄ του πηγαίου φωτός το ολάνθιστο στεφάνωμα

και έτρεχες, χανόσουν στης παραζάλης τις ώριμες γητειές

και στα αντηλαρίσματα τα μυστικά,

που ιριδίζουν γεύσεις γυμνές,

μέλι και γλυκό κυδώνι.

Λοξοδρομούσες παλμικά στης μνήμης τα δώματα 

με μια κόκκινη κλωστή δεμένη στον αντίχειρα,

κάνοντας κύκλους και δίνοντας προστάγματα,

ανατριχιάσματα στης ραχοκοκαλιάς την οξεία συναίσθηση,

πλέκουνε τα άστρα στόλισμα και στο κρεμούν στο στέρνο.

Αυτή την ώρα που πλανήθηκε ο λογισμός

οι μοίρες κοντοστάθηκαν βουβές

σε ντύσαν άμοιρε με του αποχωρισμού την σκοτεινιά

προσφέροντας απλόχερα διέξοδο.

Σε πήρε η ώρα και ο κατήφορος

να προσμετράς τους φταίχτες ,

θύματα και θύτες μιας γενιάς άνευρης ,

ασθενικής, αλαφιασμένης, ασθμαίνουν τα όνειρα…

Φυσάει η λατέρνα θαύματα

και σπέρνει τρικυμίες

λυγμοί ενός μαγεμένου αυλού,

Ο νεανίας Ποιητής

Παλικαράκι αμούστακο, δεδηλωμένος ποιητής ,

σύντομα λογοτέχνης  και συνάμα λόγιος ,

φιλόσοφος  εκ γεννοφασκίων,

πολυσχιδής προσωπικότης

ρήτωρ μέγιστος , νέος Λυσίας για Κόραξ,

εκφραστής μεγαλεπήβολων στόχων,  κατευθυνόμενων,

πατρογονικά πατροναρισμένος ,

ιδανικό νέο στέλεχος πολυεθνικών

της ακαδημαϊκής κοινότητος νέος ταγός,

με λίγα λόγια …

«ιδανικός αυτόχειρας», για το καλό όλων μας,

και είναι απορίας άξιον…

πως είναι να σαι ποιητής

ζώντας μέσα στα πλούτη

φίδια να σε ταΐζουνε

μέλι με το γιαούρτι

πως είναι να σαι ποιητής

όταν δεν έχεις ζήσει

όταν ποτέ δεν γεύτηκες

της  γυναικός τη φύση

πως είναι να σαι ποιητής

και να μιλάς για πόνο

όταν ποτέ δεν ένιωσες

του έρωτα το φόνο

Το πανωφόρι της μοίρας…

Ι

Μαύρος κουρσάρος ο έρωτας

φώλιασε στην καρδιά σου,

αυγής λουλούδι η σκέψη σου,

ταξίδια τα όνειρα σου.

Ευωδιάζουν γιασεμί

τα πέλαα των ματιών σου,

μοσχανθισμένο σύννεφο

το χάδι των φιλιών σου.

Μύρο να ραίνει την πληγή,

μια οπτασία εξωτική,

γλυκό νανούρισμα αγγέλων,

λάμψη αργυρή, ερωτική.

Το δείλι στέκει αιμάτινο,

να σε κερνά αμβροσία,

σε ένα αγριάγκαθο κλείεται

του κόσμου η σοφία.

Αντίδωρα αγάπης λάγνα

τα άδηλα θέλω των νεκρών…

νεκροί από έρωτα, υψώστε,

μαλαματένια χεριά,

ικέτες δόξας των φιλιών...

ΙΙ

«Μέσα στο σύννεφο

της άγονης ανάδευσης,

των ανέγγιχτων παθών

το μύρο αναζητώ,

σε ένα ανέμισμα

του νου μου ταξιδεύω,

Κυκλοφορεί η “Νέμεσις” του Μακάριου Σιγάλα

Την δεύτερη ποιητική συλλογή του Μακάριου Σιγάλα με τίτλο “Νέμεσις” εξέδωσαν πρόσφατα οι “Εκδόσεις Καλλίστη”. Η συλλογή κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή 64 σελίδων και ήδη είναι διαθέσιμη από τα γραφεία των εκδόσεων στον Πύργο της Σαντορίνης (καφέ Brusco), ενώ πολύ σύντομα θα κυκλοφορήσει και στα βιβλιοπωλεία της Σαντορίνης.

Ο κ. Σιγάλας έχει εκδώσει επίσης την ποιητική συλλογή με τίτλο «Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου» και έχει συμμετάσχει στο συλλογικό έργο “Όνειρα των Μύθων”.

Αναφερόμενος στη νέα ποιητική συλλογή “Νέμεσις” ο κος Θάνος Μικρούτσικος αναφέρει:

«Η ποίηση λυτρώνει. Με την ποίηση ταξιδεύεις και ονειρεύεσαι. Ελπίζεις ακόμα και στην ουτοπία. Είναι πολύ σπουδαίο να ασχολούνται οι νέοι μας στους βάρβαρους καιρούς που ζούμε με την ποίηση και τη μεγάλη τέχνη. Κι ακόμη σπουδαιότερο να γράφουν.

Τα ποιήματα του Μακάριου με εξέπληξαν θετικά. Ανακάλυψε τον τρόπο να ταξιδεύει με τις λέξεις και τις εικόνες που πλάθει. Μαζί του κι εμείς. Δημιούργησε μια κατάλληλη φόρμα για να πει αυτά που θέλει, αυτά που προκύπτουν από τα βιώματά του. Και είναι αυτή η φόρμα που δεν καθιστά τα βιώματα εμφανή και κυριαρχικά αλλά τα διαλύει σε ένα λυρισμό της φαντασίας και του ονείρου.

Σ΄ ένα έργο τέχνης, σ΄ ένα ποίημα πάντοτε το περιεχόμενο εμφανίζεται μέσα από την φόρμα. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο μαζί της και κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει το ένα από το άλλο. Και αυτό είναι πεντακάθαρο στα ποιήματα του Μακάριου. Και αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για όλο και μεγαλύτερα ταξίδια.»

Το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής του Μ. Σιγάλα “Νέμεσις”

πηγή

Όσοι φονεύθηκαν νωρίς…

                                                       

Στο μικρό τραπεζάκι της αυλής των μυστηρίων,

καθισμένα ορφανά παραπαίδια της φτωχολογιάς

σε συμπόσιο λυγμών μεθούν με αίμα, σκλάβοι ολέθρου.

Γεύση αλμυρή, μαρτυρική, στα χείλη των μελλοθάνατων,

δεν ξεδιψά ο Άδης με μύριες ψυχές, ξεμέθυστος μένει.

Σπονδές ανομίας, αντιφεγγίσματα μοναξιάς ψυχών ερειπωμένων

που περιμένουν αιώνες ράθυμα κάποιο θάμα, σε λευκά κελιά.

Μάχες μύριες, βέλη φωτιάς σε σπίτια Θεριά, ερημωμένα,

σκορπίζουν τα δώρα του ελέους, μα οι πόρτες κλειστές.

Στων φανερωμένων αβύσσων τον νόστο κατρακυλούν

λούζουν με αγιόκλημα τους καταρράκτες της σκέψης

να λυτρωθούν απ’ την αβάσταχτη ζέση της καύσης οστών .

Η σιωπή αντιλαλεί στα κρυφά μυστικά περάσματα,

άγρυπνος πληγή, εναρκτήριος ωδή ολέθρου

σκληραγωγημένων δαιμόνων, απόηχοι κυμβάλου βακχικού,

γιγαντώνουν της καρδιάς τους τον πυρρίχιο ρυθμό,

τυμπανοκρουσίες θεών, αβασίλευτων σκεπτομορφών.