Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2017

Ωδή εις τον εκάστοτε Θηραίο συνεταιριστή



Ω  μέγα συνεταιριστή,
ω ποιητά θαυμάτων,
γεννήθει για να διοικεί
τη χώρα των προβάτων.

Το παρελθόν του πράσινο
μα το παρόν του γκρίζο,
κάθε του νέα εκλογή
τυφλά πανηγυρίζω.

Οι ψήφοι του όλοι άξιοι,
μες το χωριό του πρώτος,
πολλά τα αξιώματα,
ζηλεύει ο  καμαρώτος.

Μέχρι και αυτόν διόρισε
καφέδες να σερβίρει,
το μαύρο το  ηφαίστειο
να χει καραβοκύρη.

Μιλά τα μουλαράδικα
σαν μητρική του γλώσσα,
για τα μουλάρια του γιαλού
θα έκανε και άλλα τόσα.

Ω,  του κρασιού ευτύχημα,
ω της αμπέλου ποίημα,
τελεί θειο λειτούργημα
και πάνε όλα πρίμα.

Το ντοματάκι κόκκινο,
κιτρίνισε η φάβα,

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2017

Ωδή στους «καλλιτέχνες»


Στις μέρες μας ειν’ εύκολο
να γίνεις καλλιτέχνης,
γρατζούνα ένα όργανο
κι είσαι δεξιοτέχνης.

Πιασε ένα μικρόφωνο,
ξεκίνα το τραγούδι,
εκείνα που γαβγίζουνε,
και καιν’ το πελεκούδι.

Κι ας λένε όσοι παρίστανται:
«μα κράζει σαν κουρούνα»,
ειν’ όλοι τους κακεντρεχείς,
να τους καεί η γούνα.

 Έχω μια ενασχόληση
κοντά στα δέκα έτη,
να οργανώνω live event,
όχι και τα πιο trendy.

Απ΄ όλους οι χειρότεροι
οι δήθεν εντεχνίλα,
φίλοι μου δε φαντάζεστε,
σε πιάνει ανατριχίλα.

Σου ομιλούν με έμφαση
τρανού καρδιναλίου,
ακόμα ζουν στην εποχή
των δίσκων βινυλίου.

Γράφουνε και ποιήματα,
μπίζνες με τις εκδόσεις,
να μη χαθεί στο «σπέρμα» τους
σε condom με ραβδώσεις.

Θεωρούν ιδίους στιχουργούς
δίνουν και συνεντεύξεις,
με τόσο ψώνιο αδελφέ,
          στάνταρ θα διαπρέψεις.               

Δε τον ξέρει η μάνα του
κι όμως πουλάει ύφος,
παράδειγμα σεμνότητας,
σ’ όλους το παίζει μύθος.
  
Tου φταίει το μικρόφωνο
κι ο ήχος στα ηχεία,
μου τα’ πρηξες ρε αδερφέ,
τσίμπα του Γκρα τα τρία.

 Δε σου ζητάει τίποτα
ολόκληρος Μικρούτσικος,
θέλει τη γη και ουρανό
αυτός που είναι κούτσικος.

Απλός λιτός και αληθινός
ο Πάνος Κατσιμίχας,

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2017

Οίκοθεν αναπαραστάσεις

        Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΚΟΙΑ  

Κατοπτρικές ανακλάσεις 
χλωμόθωρου φέγγους, 
απείθαρχου,
καντήλι που σώνεται 
και αναδύει τις μνήμες του άδυτου, 
τις νεκρικές.
Σα σε γιορτή ψευδαισθήσεων
 χορεύουν εικόνες ηλιόθαμπες,  
ματιές που κείτονται αιώνες 
στα βότσαλα του πεισματάρη χρόνου,
αραγμένες ξερολιθιές μαυροτράγανες 
που εντυπώνουν το αέναο.
Μια κόρη κουτσή χορεύει 
μπάλο αντικριστό, απέριττο,  
λικνίζεται ανάμεσα 
σε πυραμιδικά ανάγλυφα απ΄ τα πρώιμα
και σιγοψιθυρίζει άσματα

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2017

Ωδή εις τους Ανίερους




Το σκέφτομαι πολύ καιρό
αν  θα εξιστορήσω
κάποιες διαπιστώσεις μου,
δύσκολο και να αρχίσω.

Με θλίβει η κατάσταση
σαν βλέπω τους παπάδες
να έχουν πρώτη έγνοια τους
να κάμουνε παράδες.

Δεν κάνω ισοπέδωση,
Άλλος θε να τους κρίνει,
Αυτός είναι «υπεύθυνος»
και άφεση τους δίνει.

Σε γάμο και σε βάφτιση,
Θα πέσει το μπαξίσι,
έτσι είναι το έθιμο
να χει ο παπάς να ζήσει.

Μα έπειτα ξεφεύγουμε
εις άλλα μονοπάτια,
σε ευχέλαιο και αγιασμό
φεύγουν πολλά καράτια.

Σε πρόσφορα, σε κόλλυβα,
μνημόσυνα, κηδεία,
δίνουνε οι πιστοί ρευστό
δια την Αθανασία.

Μα να τανε μονάχα αυτό,
δεν χάθηκε κι ο κόσμος,
είναι που εμαράθηκε
της πίστης μας ο δυόσμος.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2017

Γκραβούρα πόνου


Αποτέλεσμα εικόνας για γραβουρα




Φωτόλουστη πανσέληνος
ραίνει τον ίσκιο της ψυχής 
στο διάβα του θανάτου, 
στο περατίκι της ζωής. 
Ο θάνατος είναι η αρχή, 
η αγάπη είναι το τέλος, 
λόγια το μεσοχείμωνο, 
διάβημα ολέθρου.
Άλαλη μάνα αγέλαστη 
βαρύθυμα σφαδάζει, 
τη σάρκα κλαίει που ξέβρασε
η νοσταλγία του θέλω. 
Μιγάδα η σκέψη υπνοβατεί 
στο θόλο της κραιπάλης 
σα μαύρη αγριομέλισσα 
που πνίγηκε στο μούστο.
Κέρινα ομοιώματα, 
βουβά μοιρολογούνε, ορυμαγδός,
στο σύνορο της ύπαρξης 
αλλόφρονα κραυγάζουν.
Σε υστερία τα είδωλα

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2017

Άλφα Κενταύρου



Τίναξε η σκέψη της λύρας
τα κουρδίσματα τα μελωδικά
και πιάστηκε να μαλώνει
με τα φαρμάκια του έρωτα,
τα γλυκοστάλακτα.
Πα σε βωμούς πυρακτωμένους
σιγοκαίει το νυχτολούλουδο
και ευωδιάζει στ' άκουσμα
της ηδονικής φωνής της Αφροδίτης
που τα αιθέρια λόγια της
κρατάνε το ρυθμό
και ψάλλουν αηδόνια,
της Αρμονίας οι κοπέλες οι ροδοδάκτυλες.
Στης Ανδρομέδας τα περάσματα,
εκεί που πλάθονται τα παραμύθια τα μεθυστικά
και μοσχοβολούν οι ψυχές από τον πόθο
για μελλούμενους καιρούς ανέμελους.
Εκεί που ο τοξοβόλος σαν άνεμος
χυμάει φυσομανώντας,
λυγάει τις ιτιές και τις βελανιδιές
τις σέρνει σε χορό,
με το μαγευτικό τραγούδι του.
Λάμπει η σελήνη η χρυσοφώτεινη
και αρπάζει το λαούτο
για να μοιράσει βάσανα,
στα αλμυρά πελάγη και στις χώρες

Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2017

Ωδή εις τους «Εφιάλτες»




Είναι κοινώς αποδεκτό
στα χρόνια της χολέρας,
να συναντάς στο διάβα σου
απόγονους της λέρας.

Που να κρατάνε από καλό
και από μεγάλο σόι,
με Βελζεβούλη ξάδερφο
και θείο από το Ανόι.

Ιστορικά αν το σκεφτείς
φταίει το DNA,
που κουβαλάνε μερικοί
και νιώθουνε σπουδαίοι.

Είναι άξιο θαυμασμού
το ωραίο προσωπείο,
με κόπο το καλλιτεχνούν
να εκπέμπει μεγαλείο.

Σε αυτό που είναι άριστοι
και πάντα διαπρέπουν,
είναι να διαβάλουνε
και σε φυγή να τρέπουν,

ανθρώπους από πλάι τους
που έχουνε αξίες,
αφού δε τα χουνε καλά
με τους αισθηματίες.

Αυτοί σταυρώσανε Χριστό,
προδώσαν Λεωνίδα,
φορούν πάντα χαμόγελο
μα μοιάζουν με ακρίδα,

που φέρνει την καταστροφή
σε όποιο άνθος κι αν καθίσει,
γιατί είναι στη φύση της
μαύρο χορό να στήσει,

με καλεσμένους αηδούς
από το σόι των γρύλλων

Τρίτη, Αυγούστου 08, 2017

Ωδή εις την επονομαζόμενη κρίση


Όπου βρεθείς και όπου σταθείς,
με όποιον και αν μιλήσεις,
«έχουμε κρίση» θα σου πεί,
δεν το δες στις ειδήσεις;

Άκουσε φιλαράκι μου
γιατί δεν πάει άλλο,
μας πρήξαν με τη φράση αυτή,
μη μου πατάς τον κάλο.

Η  λέξη κρίση  εφτιάχτηκε
για να σου περιγράψει ,
πως θα μπορέσει η τράπεζα,
τη σύνταξη να αρπάξει.

Έχει για υπαλλήλους της
κόμματα και κανάλια,
σου πιπιλάνε το μυαλό
κάθε λογής ρεμάλια.

Αυτή η αναστάτωση
ειν’ προσχεδιασμένη,
έτσι ληστεύουν σήμερα,
όλα της γης τα έθνη.
  
Σε βάλανε εις το ζυγό,
κοντεύουν δέκα έτη,

Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2017

Ωδή εις τον Ιατρό






Πήγα μια μέρα στο γιατρό
με πόνο στα πλευρά,
μου ρίξανε μια αγκωνιά,
δεν ένιωθα καλά.

Έκανα στο δημόσιο
μια ακτινογραφία,
δεν έβγαλε συμπέρασμα,
με έστειλε για άλλη μια.

Στο τέλος με συμβούλεψε:
«κάνε μαγνητική»,
κανόνισε και ραντεβού,
σε ιδίου κλινική.

Μου κόστισε το τίποτα
τριακόσια ευρουλάκια,
κοντά μισό μηνιάτικο,
για κείνον ψιχουλάκια.

Μ΄ έστειλε και στη φίλη του,
την φαρμακοποιό,
μου ’γραψε δέκα φάρμακα,
πώς να μη ζαλιστώ…

Κρέμες, χαπάκια μπόλικα
και κάνα δυο μαντζούνια,
με βάρεσε στην κεφαλή
με κάτι ροζ τακούνια.

Είναι οι Έλληνες γιατροί
στις συνταγογραφήσεις,
πρωταθλητές στο άθλημα,
πάρε «κουμπιά» να ζήσεις.

Έχω λιγάκι πυρετό,
«γιατρέ θα μου περάσει;»

Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2017

Ωδή εις τους νεοπασόκους

Αποτέλεσμα εικόνας για νεοπασοκ

Η  χωρα μας στα ξαφνικά
γέμισε επαναστάτες,
εμυριστήκανε φαί
με φάβα και ντομάτες.

Στρογγυλοκάτσαν πρόθυμα
στης τράπεζας  τη θέση,
ξεκοκαλίζουν το αρνί
αρχίσαν απ΄ τη μέση.

Είναι οι συριζάκηδες,
ή αλλιώς νεοπασόκοι,
που λέγαν πριν τις εκλογές
πως δεν υπάρχουν τόκοι.

Χρόνια μέσα στα ένδοξα
τα πράσινα αλώνια,
εμαζευτήκανε πολλά
κάθε λογής κωθώνια.

Το παίζουν ιντελεκτουάλ
και δήθεν σπουδαγμένοι
και σε κοιτούν αφυψηλού
σα να ναι κολασμένοι.

Τελείως ευκαιριακά
ανήλθαν εις το θρόνο,
όμως της επανάστασης
δεν ξέρουνε τον πόνο.

Έχουν στην πίσω τους αυλή
πέντε ξενοδοχεία
και μας μιλούν για εξέλιξη
στην κόπρο του Αυγεία.

Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2017

Ωδή εις τους επαναστάτες (αναρχικούς)



Σήμερα θα καταπιαστώ
με κάτι επαναστάτες,
που κάμουνε εξέγερση
με του μπαμπά τις πλάτες.

Της βιοπάλης θέματα
δεν έχουνε να λύσουν,
ακόμα και το σκύλο τους
άλλοι θα τον ταΐσουν..

Το καπελάκι τους στραβά
σε επιταγές της μόδας,
τραβάνε κι ένα ρέψιμο
απόρροια της σόδας.

Με το Ολ Σταρ πατούμενο
ογδόντα ευρουλάκια,
φούτερ κουκούλα Ντιζελιά
και Ντόλτσε μποξεράκια.

Κι είναι διανοούμενοι
διαβάζουνε  Προυντόν,
τρώνε σαλάτα πράσινη
με γαλλικό κρουτόν.

Μεγάλο τους επίτευγμα
Μπακούνιν να αναλύσουν,

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2017

Ωδή εις τους ευρωλιγούρηδες




Στην κοινωνία ανέκαθεν
αυτοί που έχουν χρήμα
τηρούνε στάση εις τη ζωή
σα να απαγγείλουν ποίημα.

Με στόμφο και με έπαρση
μετρούνε τα ριάλια
κι άμα εβγαίνουνε πολλά,
τους τρέχουνε τα σάλια.

Με πλούτη εις τις τράπεζες
διαβαίνουνε στο βίο
και το παιδί του γείτονα
πεθαίνει από το κρύο.

Μόνη τους έγνοια ολημερίς
είναι λεφτά να βγάλουν,
την Κυριακή στην εκκλησιά
τρέχουνε για να ψάλλουν.

Και δώστου μεγαλόσταυροι
και φανερή μετάνοια,
κι ούτε του αγγέλου τους νερό,
μιλάμε για παράνοια.

Εις τη φτωχή συνείδηση
αντίβαρο είν’ ο πλούτος,
να χεις διαμάντια και χρυσά
κι ας είσαι και τοιούτος.

Ο σεβασμός κερδίζεται
με βάση τους παράδες,
δε πα να είσαι κάθαρμα
σου κάνουν τεμενάδες.

Κι έχουν σκοτούρες φίλοι μου,
να κάνουν επενδύσεις,

Παρασκευή, Μαΐου 26, 2017

Ωδή εις τους μουλαράδες



Η Σαντορίνη φίλοι μου
φημίζεται ως πρώτη,
πως είναι η πιο έμορφη
εις όλη την Ευρώπη

Σοφοί ήταν οι προπάτορες
την έλεγαν Καλλίστη,
μάλλον δε θα λογάριαζαν
τον  Κιτσ-αρο τον κτίστη.

Βλέπεις δεν σήκωναν αυτοί
διώροφα χοτέλια,
συμμαζεμένοι οικισμοί,
τα πάντα στην εντέλεια

Μα άλλα ήθελα να πω
και αλλού εδώ μας πάει,
το θέμα μας την σήμερον
καίει και ζεματάει.

Είναι κάτι νομάτηδες
γνωστοί ως μουλαράδες,
που «διαφημίζουν» το νησί
σ’ όσους έχουν παράδες.

Με το που καταφτάνουνε
τουρίστιδοι στο μόλο,
τρέχουν για να προλάβουνε
να πιάσουν λίγο… κώλο .

Χρησιμοποιούνε ως «ταξί»
γαδούρια και μουλάρια
και τα φορτώνουν τα άμοιρα,
με ευτραφή θρεφτάρια.

Αγκομαχούν τα ζωντανά
τις σκάλες να ανέβουν
και όταν δεν πάνε γρήγορα
βούρδουλα επιστρατεύουν.

Και το χουνε συνήθειο
δεν βάζουν πισιλίνα,