Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2017

Ωδή εις τον Δημοσιογράφο



Τέκνο αλήθειας άσπιλο
είδηση μεταφέρει
και είναι σε όλα άμεμπτος,
σαν τον Καρατζαφέρη.

Τον βλέπεις και τον χαίρεσαι
έξω σαν ρεπορτάρει
όλου του κόσμου τα στραβά
στο μπλόγκ του να ποστάρει.

Αρπάζει το μικρόφωνο
και λέει μαντινάδες
θεέ μου τι εύγλωττη λαλιά,
του τάξανε παράδες.

Η ποιότητα στο λόγο του
θυμιάματα και κρίνα,
κάνει θείο λειτούργημα,
αρσενική  Μαλβίνα.

Σαν τονε παίρνει η κάμερα
γράφει εις την οθόνη
φουσκώνει και κορδώνεται
σα σερνικό παγώνι.

Τηλεφωστήρας με σπουδή,
ζηλεύει ο Χαρδαβέλλας
και έχει κλέος ξακουστό
συνώνυμο μιας βδέλλας.

Κριτής των όλων, ειδικός,
γέρνει όπου φυσάει,

Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2017

Ωδή εις τον εκάστοτε Θηραίο συνεταιριστή



Ω  μέγα συνεταιριστή,
ω ποιητά θαυμάτων,
γεννήθει για να διοικεί
τη χώρα των προβάτων.

Το παρελθόν του πράσινο
μα το παρόν του γκρίζο,
κάθε του νέα εκλογή
τυφλά πανηγυρίζω.

Οι ψήφοι του όλοι άξιοι,
μες το χωριό του πρώτος,
πολλά τα αξιώματα,
ζηλεύει ο  καμαρώτος.

Μέχρι και αυτόν διόρισε
καφέδες να σερβίρει,
το μαύρο το  ηφαίστειο
να χει καραβοκύρη.

Μιλά τα μουλαράδικα
σαν μητρική του γλώσσα,
για τα μουλάρια του γιαλού
θα έκανε και άλλα τόσα.

Ω,  του κρασιού ευτύχημα,
ω της αμπέλου ποίημα,
τελεί θειο λειτούργημα
και πάνε όλα πρίμα.

Το ντοματάκι κόκκινο,
κιτρίνισε η φάβα,

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2017

Ωδή στους «καλλιτέχνες»


Στις μέρες μας ειν’ εύκολο
να γίνεις καλλιτέχνης,
γρατζούνα ένα όργανο
κι είσαι δεξιοτέχνης.

Πιασε ένα μικρόφωνο,
ξεκίνα το τραγούδι,
εκείνα που γαβγίζουνε,
και καιν’ το πελεκούδι.

Κι ας λένε όσοι παρίστανται:
«μα κράζει σαν κουρούνα»,
ειν’ όλοι τους κακεντρεχείς,
να τους καεί η γούνα.

 Έχω μια ενασχόληση
κοντά στα δέκα έτη,
να οργανώνω live event,
όχι και τα πιο trendy.

Απ΄ όλους οι χειρότεροι
οι δήθεν εντεχνίλα,
φίλοι μου δε φαντάζεστε,
σε πιάνει ανατριχίλα.

Σου ομιλούν με έμφαση
τρανού καρδιναλίου,
ακόμα ζουν στην εποχή
των δίσκων βινυλίου.

Γράφουνε και ποιήματα,
μπίζνες με τις εκδόσεις,
να μη χαθεί στο «σπέρμα» τους
σε condom με ραβδώσεις.

Θεωρούν ιδίους στιχουργούς
δίνουν και συνεντεύξεις,

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2017

Οίκοθεν αναπαραστάσεις

        Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΚΟΙΑ  

Κατοπτρικές ανακλάσεις 
χλωμόθωρου φέγγους, 
απείθαρχου,
καντήλι που σώνεται 
και αναδύει τις μνήμες του άδυτου, 
τις νεκρικές.
Σα σε γιορτή ψευδαισθήσεων
 χορεύουν εικόνες ηλιόθαμπες,  
ματιές που κείτονται αιώνες 
στα βότσαλα του πεισματάρη χρόνου,
αραγμένες ξερολιθιές μαυροτράγανες 
που εντυπώνουν το αέναο.
Μια κόρη κουτσή χορεύει 
μπάλο αντικριστό, απέριττο,  
λικνίζεται ανάμεσα 
σε πυραμιδικά ανάγλυφα απ΄ τα πρώιμα
και σιγοψιθυρίζει άσματα

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2017

Ωδή εις τους Ανίερους




Το σκέφτομαι πολύ καιρό
αν  θα εξιστορήσω
κάποιες διαπιστώσεις μου,
δύσκολο και να αρχίσω.

Με θλίβει η κατάσταση
σαν βλέπω τους παπάδες
να έχουν πρώτη έγνοια τους
να κάμουνε παράδες.

Δεν κάνω ισοπέδωση,
Άλλος θε να τους κρίνει,
Αυτός είναι «υπεύθυνος»
και άφεση τους δίνει.

Σε γάμο και σε βάφτιση,
Θα πέσει το μπαξίσι,
έτσι είναι το έθιμο
να χει ο παπάς να ζήσει.

Μα έπειτα ξεφεύγουμε
εις άλλα μονοπάτια,
σε ευχέλαιο και αγιασμό
φεύγουν πολλά καράτια.

Σε πρόσφορα, σε κόλλυβα,
μνημόσυνα, κηδεία,
δίνουνε οι πιστοί ρευστό
δια την Αθανασία.

Μα να τανε μονάχα αυτό,
δεν χάθηκε κι ο κόσμος,
είναι που εμαράθηκε
της πίστης μας ο δυόσμος.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2017

Γκραβούρα πόνου


Αποτέλεσμα εικόνας για γραβουρα




Φωτόλουστη πανσέληνος
ραίνει τον ίσκιο της ψυχής 
στο διάβα του θανάτου, 
στο περατίκι της ζωής. 
Ο θάνατος είναι η αρχή, 
η αγάπη είναι το τέλος, 
λόγια το μεσοχείμωνο, 
διάβημα ολέθρου.
Άλαλη μάνα αγέλαστη 
βαρύθυμα σφαδάζει, 
τη σάρκα κλαίει που ξέβρασε
η νοσταλγία του θέλω. 
Μιγάδα η σκέψη υπνοβατεί 
στο θόλο της κραιπάλης 
σα μαύρη αγριομέλισσα 
που πνίγηκε στο μούστο.
Κέρινα ομοιώματα, 
βουβά μοιρολογούνε, ορυμαγδός,
στο σύνορο της ύπαρξης 
αλλόφρονα κραυγάζουν.
Σε υστερία τα είδωλα

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2017

Άλφα Κενταύρου



Τίναξε η σκέψη της λύρας
τα κουρδίσματα τα μελωδικά
και πιάστηκε να μαλώνει
με τα φαρμάκια του έρωτα,
τα γλυκοστάλακτα.
Πα σε βωμούς πυρακτωμένους
σιγοκαίει το νυχτολούλουδο
και ευωδιάζει στ' άκουσμα
της ηδονικής φωνής της Αφροδίτης
που τα αιθέρια λόγια της
κρατάνε το ρυθμό
και ψάλλουν αηδόνια,
της Αρμονίας οι κοπέλες οι ροδοδάκτυλες.
Στης Ανδρομέδας τα περάσματα,
εκεί που πλάθονται τα παραμύθια τα μεθυστικά
και μοσχοβολούν οι ψυχές από τον πόθο
για μελλούμενους καιρούς ανέμελους.
Εκεί που ο τοξοβόλος σαν άνεμος
χυμάει φυσομανώντας,
λυγάει τις ιτιές και τις βελανιδιές
τις σέρνει σε χορό,
με το μαγευτικό τραγούδι του.
Λάμπει η σελήνη η χρυσοφώτεινη
και αρπάζει το λαούτο
για να μοιράσει βάσανα,
στα αλμυρά πελάγη και στις χώρες

Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2017

Ωδή εις τους «Εφιάλτες»




Είναι κοινώς αποδεκτό
στα χρόνια της χολέρας,
να συναντάς στο διάβα σου
απόγονους της λέρας.

Που να κρατάνε από καλό
και από μεγάλο σόι,
με Βελζεβούλη ξάδερφο
και θείο από το Ανόι.

Ιστορικά αν το σκεφτείς
φταίει το DNA,
που κουβαλάνε μερικοί
και νιώθουνε σπουδαίοι.

Είναι άξιο θαυμασμού
το ωραίο προσωπείο,
με κόπο το καλλιτεχνούν
να εκπέμπει μεγαλείο.

Σε αυτό που είναι άριστοι
και πάντα διαπρέπουν,
είναι να διαβάλουνε
και σε φυγή να τρέπουν,

ανθρώπους από πλάι τους
που έχουνε αξίες,
αφού δε τα χουνε καλά
με τους αισθηματίες.

Αυτοί σταυρώσανε Χριστό,
προδώσαν Λεωνίδα,
φορούν πάντα χαμόγελο
μα μοιάζουν με ακρίδα,

που φέρνει την καταστροφή
σε όποιο άνθος κι αν καθίσει,
γιατί είναι στη φύση της
μαύρο χορό να στήσει,

με καλεσμένους αηδούς
από το σόι των γρύλλων

Τρίτη, Αυγούστου 08, 2017

Ωδή εις την επονομαζόμενη κρίση


Όπου βρεθείς και όπου σταθείς,
με όποιον και αν μιλήσεις,
«έχουμε κρίση» θα σου πεί,
δεν το δες στις ειδήσεις;

Άκουσε φιλαράκι μου
γιατί δεν πάει άλλο,
μας πρήξαν με τη φράση αυτή,
μη μου πατάς τον κάλο.

Η  λέξη κρίση  εφτιάχτηκε
για να σου περιγράψει ,
πως θα μπορέσει η τράπεζα,
τη σύνταξη να αρπάξει.

Έχει για υπαλλήλους της
κόμματα και κανάλια,
σου πιπιλάνε το μυαλό
κάθε λογής ρεμάλια.

Αυτή η αναστάτωση
ειν’ προσχεδιασμένη,
έτσι ληστεύουν σήμερα,
όλα της γης τα έθνη.
  
Σε βάλανε εις το ζυγό,
κοντεύουν δέκα έτη,

Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2017

Ωδή εις τον Ιατρό






Πήγα μια μέρα στο γιατρό
με πόνο στα πλευρά,
μου ρίξανε μια αγκωνιά,
δεν ένιωθα καλά.

Έκανα στο δημόσιο
μια ακτινογραφία,
δεν έβγαλε συμπέρασμα,
με έστειλε για άλλη μια.

Στο τέλος με συμβούλεψε:
«κάνε μαγνητική»,
κανόνισε και ραντεβού,
σε ιδίου κλινική.

Μου κόστισε το τίποτα
τριακόσια ευρουλάκια,
κοντά μισό μηνιάτικο,
για κείνον ψιχουλάκια.

Μ΄ έστειλε και στη φίλη του,
την φαρμακοποιό,
μου ’γραψε δέκα φάρμακα,
πώς να μη ζαλιστώ…

Κρέμες, χαπάκια μπόλικα
και κάνα δυο μαντζούνια,
με βάρεσε στην κεφαλή
με κάτι ροζ τακούνια.

Είναι οι Έλληνες γιατροί
στις συνταγογραφήσεις,
πρωταθλητές στο άθλημα,
πάρε «κουμπιά» να ζήσεις.

Έχω λιγάκι πυρετό,
«γιατρέ θα μου περάσει;»