Τρίτη, Μαρτίου 07, 2017

Ωδή εις τον δημόσιο υπάλληλο



Υπάρχουνε λογιών λογιών
υπάλληλοι στην πιάτσα,
είναι οι ευσυνείδητοι και αυτοί
που τρων μπουγάτσα.

Σαν τους προσφέρουνε γλυκό
ποτέ δε λένε όχι,
και δυστυχώς λιγώνονται
τους πρέπει ένα στομόχι.

Δε θε να βάλω ποσοστά,
δεν είναι προς συμφέρον,
παρ΄ όλο που θα ήτανε
πολύ ενδιαφέρον.

Σε κάθε ειδικότητα
δημοσίου υπαλλήλου,
βλέπεις τον βλάκα που βογκά
κρεμάμενο επί ξύλου.

Και έχει ακροατήριο
που ξέγνοιαστο αράζει,
καρφάκι δε του καίγεται
και του Φατσέα μοιάζει.

Δασκάλοι είναι για γιατροί,
στρατιωτικοί, τελώνες,
κινούνται με αργούς ρυθμούς
σαν γηραιές χελώνες.

Αν διαθέτεις όρεξη
για να τους ξεχωρίσεις,
ζήτα τους ένα απόγευμα
να τους εσυναντήσεις.

Πες τους πως είναι αδύνατο
εντός της εβδομάδας
και είναι επείγον ζήτημα,
άπτεται της Ελλάδας.

Ανάμπηλα τη μούρη μου
αν ένας στους πενήντα
εμφανιστεί στο ραντεβού
με την κυρία Φρίντα.

Μα για να λέμε ολάκερη
και ξάστερη αλήθεια,
υπάρχει ένα σύστημα
που θέλει κουτορνίθια.

Σε όλες τις επίσημες
τις καίριες τις θέσεις,
μπαίνουν οι κομματικοί
που ούτε να τους... χέσεις.

Ένας απλός υπάλληλος
σαν θέλει να βοηθήσει,
του λεν: «τι γράφει ο νομός χ;»
να μην παραστρατήσει.

Υπάρχουνε διατάγματα
από τη βασιλεία,
να υπηρετούν στο σύστημα
τη γραφειοκρατεία.

Ειδάλλως την ανάγκη τους
εσύ δεν θα την είχες,
σφραγίδες και υπογραφές,
θα τανε όλα τρίχες.

Μα επιθυμούν οι έχοντες
την κεντρική εξουσία,
να έχουν για κομματικό στρατό
το βλάκα, το λοχία.

Απαξ και το αναλύσουμε
μας βλέπω όλους να κλαίμε,
για φακελάκια των γιατρών
θα έχουμε να λέμε.

Οι δάσκαλοι διάνοιες,
ιδιαίτερα σαν κάνουν,
στην τάξη αδιαφορούν
μέχρι και να ανασάνουν.

Να πιάσω τους εφοριακούς,
είτε αυτούς του ΙΚΑ,
που για να εξυπηρετηθείς
θέλεις μια σκάφη σύκα;
  
Ξέρετε, υπάρχουν μερικοί
ηλίθιοι εν γένει,
που θεωρούνται ρήτορες,
ωσάν το Δημοσθένη.

Και αναμασούν εις την τι βι,
οι γιοι της εξυπνάδας,
πως φταίει το δημόσιο
για  χρέη της Ελλάδας.

Λένε μαζί τα φάγαμε,
του τόπου τα βαρίδια,
μα άλλοι τρώνε το ψητό
και άλλοι στα σκουπίδια.

Λέω να κλείσω κάπου εδώ
δεν θέλω να  κουράσω,
αλλιώς αράδες πάμπολλες
μπορώ να αραδιάσω.

Βλέπεις και εγώ δημόσιος,
υπάλληλος έχω γίνει
και ανησυχώ συνέχεια
κουσούρι μη μου μείνει.



Σιγάλας Μακάριος


από την υπό έκδοση συλλογή Ωρολόγιον το σκωπτικό

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική.

Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια: