Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2017

Ωδή εις τους «Εφιάλτες»




Είναι κοινώς αποδεκτό
στα χρόνια της χολέρας,
να συναντάς στο διάβα σου
απόγονους της λέρας.

Που να κρατάνε από καλό
και από μεγάλο σόι,
με Βελζεβούλη ξάδερφο
και θείο από το Ανόι.

Ιστορικά αν το σκεφτείς
φταίει το DNA,
που κουβαλάνε μερικοί
και νιώθουνε σπουδαίοι.

Είναι άξιο θαυμασμού
το ωραίο προσωπείο,
με κόπο το καλλιτεχνούν
να εκπέμπει μεγαλείο.

Σε αυτό που είναι άριστοι
και πάντα διαπρέπουν,
είναι να διαβάλουνε
και σε φυγή να τρέπουν,

ανθρώπους από πλάι τους
που έχουνε αξίες,
αφού δε τα χουνε καλά
με τους αισθηματίες.

Αυτοί σταυρώσανε Χριστό,
προδώσαν Λεωνίδα,
φορούν πάντα χαμόγελο
μα μοιάζουν με ακρίδα,

που φέρνει την καταστροφή
σε όποιο άνθος κι αν καθίσει,
γιατί είναι στη φύση της
μαύρο χορό να στήσει,

με καλεσμένους αηδούς
από το σόι των γρύλλων

που αρέσκονται εις το θάψιμο
ιδιαίτερα των «φίλων».

Δεν είναι πολύ δύσκολο
για να τους ξεχωρίσεις,
σηκώνεται το φρύδι τους
σαν κάνουν αναλύσεις.

Οι τύποι είναι μοναδικοί
κι αν ψάχνεις μαρτυρία,
βάλτους σε δικαστήριο
και βρήκες σωτηρία.

Μπερδεύοντας τα ψέματα
με τη μίση αλήθεια,
έχουνε γίνει πια εξπέρ
να λένε παραμύθια,

μα η πλάκα είναι φίλοι μου
στο τέλος τα πιστεύουν
βγάζουν το θύμα παλαβό,
ως και χελώνα αρμέγουν.

Εμπρός σου κάνουνε χαρά
μόλις σε συναντήσουν,
μα μόλις στρέψει η πλάτη σου
με θυμιατό αρχίζουν,

να απαριθμούν τα λάθη σου
και να τα διανθίζουν,
κουτσομπολιά και ίντριγκα
με λόγια σε βρωμίζουν.

Δεν είναι μόνο τα κρυφά
μαχαίρια που πετούνε,
ξυράφι είναι η γλώσσα τους
και σ΄ όποιον συναντούνε

εφόσον σε στοχεύσανε
και έχεις μπει στο μάτι,
θα του αραδιάσουν φούμαρα
με μπόλικο αλάτι.

Είναι συνήθως αρεστοί
στην πάσα εξουσία,
διότι ρουφιανεύουνε
κάθε αντιρρησία.

Φαίνονται κακομοίρηδες
συνέχεια μουρμουρίζουν,
στάζει η γλίτσα στο γιακά
κουβέντα σαν αρχίζουν.

Έχουν κοινό ιδίωμα
τα πάντα να ρωτούνε,
θέλουν πολύ να μάθουνε
για να χουνε να πούνε.

Είναι λοιπόν ενήμεροι
εις όλα τα σπουδαία,
αν εγεννήθεις πρόωρα
κι αν έκλασε η μαία.

Μα από όλα το καλύτερο,
να ακούς να ρητορεύουν,
κρέμεσαι από τα χείλη τους
να δεις τι μαγειρεύουν,

να βγάζουν συμπεράσματα
πως φταίει η αξίνα
που φέτος δεν ανθίσανε
την άνοιξη τα κρίνα.



Σιγάλας Μακάριος


από την υπό έκδοση συλλογή Ωρολόγιον το σκωπτικό




Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια: