Λήθη

Φιλί βαθύ ο Θάνατος
με γεύση μέλι,
κυλά ο καιρός της ηδονής
και εγώ …
σαν μαύρος άγγελος,
απόκοσμος,
με ωκεάνια μάτια,
ναρκώνω την κλεψύδρα
να γευτώ της λήθης το λωτό.
Λόγος αρχαίων, άπρεπος
η ψαλμωδία της προσευχής
και η άμορφη σκιά μου
γονυπετής κραυγάζει
μες σε σκιρτήματα πυρσών,
που η χλομάδα του φωτός,
διαθλασμένη ώχρα,

Μικρές κηδείες

Δυο πράσινα μάτια, ζητιάνοι σάρκας

τριγυρνούν ξυπόλητα στην άκρη της ζωής.

Θεοί και δαίμονες σε κυνηγούν, καταραμένε…

Σα μασκοφόρος ακροβάτης σε χορό λατρευτικό, 

η νύχτα νύμφη, με αστροκέντητη ποδιά 

μέσα στην άκραχτη σιωπή να νανουρίζει τους νεκρούς.

Σα φαραώ, με παντελόνι τρύπιο, 

νεκρή σκιά μέσα στου χρόνου το άπειρο,

σε θυμωμένους ωκεανούς ναυαγισμένο όνειρο, 

άθαφτο να σε κλαίνε…

Ωδή στο τάγμα

Το χρυσοποίκιλτο στέμμα με το εξάκτινο άστρο να λαμποκοπά, δέσμες φωτός ξεγλιστρούν και ενώνονται με την ίριδα αυτήν την ώρα της απόλυτης σκοτεινιάς και ψύχρας, την ώρα που ο ήλιος χλωμός αντικρίζει το τέλος του και το φεγγάρι ολόγιομο βαμμένο στο αίμα, ξεπροβάλλει για να μείνει καρφωμένο και αδύναμο στην άκρη του ορίζοντα, ασάλευτο και νεκρικό. Ο κόμης σπάει τα δεσμά του και αφηνιασμένος ξεχύνεται στα ερημωμένα μονοπάτια της δαιδαλώδους πολιτείας. Με μάτια θολά, πορφυρά διαμάντια ακατέργαστα από τον αιώνων τη λήθη, αναζητά τα σημάδια της θλίψης. Μαυροντυμένος φονιάς που εκστασιάζεται στο άκουσμα του νεκρικού ήχου καθώς αποσπά τις ψυχές των αδίκων. Ο γιος του δράκου, ο κριτής της ζωής μας. Ο γιος του Άδη, τον φοβάται ο θάνατος. Απέθαντο αερικό, τραγική φιγούρα στο μικρόκοσμο των ψευδαισθήσεων, ανάγλυφα αποτυπωμένη στις μνήμες του τρόμου μας. Καθώς προχωρά ο μανδύας του σέρνεται στα πλακόστρωτα σοκάκια και απόκοσμοι ήχοι, ψαλμωδίες κερασφόρων αγγέλων δονούν την ατμόσφαιρα καλώντας τα θύματα στο τρομερό φαγοπότι. Σπονδή αίματος στον αφέντη της ψυχής μας. Φιλί του Ιούδα στο λυτρωτή μας.

Έρωτας

Στο αλφαβητάριο της ζωής
οι πινελιές πολύχρωμες,
της ίριδας οι κόρες
σε οργασμό παράφορο
φεγγοβολούν.
Αγάπη φτερωτή χαρά,
το αγέρι μυρωμένο
απ΄την πνοή της άνοιξης
της χιλιολατρεμένης…
Το αντικλείδι της καρδιάς
σε θύρες σφραγισμένες
μάχεται πεισματικά
να τις απασφαλίσει.
Εσύ, χρυσόφτερε θεέ,
φιλάς το αγριάγκαθο
και γίνεται το δειλινό
αγιόκλημα η ρόδο.
Κοσμοσωτήρια ομορφιά προαιώνια,

Τα αρώματα μιας μοναξιάς

Σαράκι αρρωστημένο αυτό το κάτι που μέσα σου σαπίζει,
πληγές αλατισμένες, φιλέματα δίχως έλεος οι εμπειρίες
που σου χάρισαν τα μάτια της θλίψης.
Αναστολές τυραννικά ρημάζουν,
την πονεμένη σου, από την κοσμική ηθική, φαντασία,
θανατερές καταδύσεις σε σπασμένες εικόνες
και στα γυμνά σου κόκαλα.
Άδειο το φιλί, μια ύποπτη προσέγγιση πικρόχαρη
και μια προσπάθεια μουγκή.
Πως να υποτάξεις της έξαψης την αλλοφροσύνη
σε φτιασιδωμένα όνειρα;
Επαληθεύεται ο όλεθρος και μένεις μόνος,
μες τα ημίμετρα,
να κυλιέσαι από μοναξιά σε μοναξιά,
να τρέμεις με μιαν αθέατη απόγνωση,
για την ανταπόκριση που κρεμάστηκε
στο χάρτινο ταβάνι του κουκλόσπιτου.
Μένεις να καταριέσαι όσους χάθηκαν νωρίς,
πριν την ώρα του κατακλυσμού,
συντετριμμένος και εξουθενωμένος αγύρτης.
Έκτισες καημένε, του παραδείσου σου τις θύρες,
σφραγισμένες
και όσοι δεν γνώρισαν του πυρετού,
την ασφυχτική τρυφερότητα,
δεν μπόρεσαν να μπουν
και έμειναν να περιδιαβαίνουν
στης κόλασης σου τα καλντερίμια τα αχειροποίητα.
Ξερίζωσε ο καιρός το πνεύμα σου
και πάλι το ρίζωσε στα ανάκλιντρα τα βραχωμένα,
εκεί που σωπαίνουν οι απελπισμένοι
και που ο φόβος ψάχνει να φορέσει
μες σε χιλιάδες προσωπεία το ιδανικό.
Ξένες φωτιές που τρεμουλιάζουν από τις θύμησες
και από της επιθυμίας την καρτεριά για τρυφερότητα.
Δεν θα καρπίσουν οι σπόροι στα ρημάγματα
μήτε τα γελασμένα λόγια θα φανερωθούν
μήτε οι αγκαλιές οι ανθοστολισμένες.
Γέρασες να περιμένεις το ιοφόρο βλέμμα της λήθης
και σκιάχτηκες πια από του παραπόνου τα φιλέματα.

Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή

Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου

Τσού ρε Λάκη…

γράφει ο wishmaster

Ποσοστά γύρω στο 60% και βάλε επιτυγχάνει εδώ και χρόνια στις εκπομπές του ο Λάκης Λαζόπουλος. Σε μία εποχή οι εφημερίδες, τα κανάλια, οι δημοσιοκάφροι στη μεγάλη πλειονότητά τους χρωματίζονται κομματικά και λειτουργούν ως όργανα επιβολής της τάξης των διεθνών αφεντικών εκείνος ας του το αναγνωρίσουμε ασκεί κριτική επί δικαίων αλλά και… αδίκων.

Ώρα όμως να τον κρίνουμε λίγο και εμείς γιατί κάποια πραγματάκια δεν μας κάθονται καλά εδώ και καιρό… Να ξεκινήσουμε λίγο στραβά με χτύπημα κάτω από τη ζώνη και να ρωτήσουμε: Τι έκανες στο κότερο Λάκη? Αστειευόμαστε βρε κουτό… Είναι επίσης αλήθεια ότι συμμετείχες ως «διασκεδαστής» της Ε.Π.Ο στο Mundial του 94′ και αν ναι φαγώθηκαν εκεί λεφτά? Δε λέμε φυσικά ότι έφαγες εσύ αλλά γνωρίζεις κάτι για το θέμα? Αν και τότε ήμασταν σε νεαρή ηλικία, κάτι περίεργα είχαν ακουστεί αν θυμόμαστε καλά.

Πάμε τώρα στα σοβαρά…

Κρίνεις φίλε Λάκη τηλεοπτικά πρόσωπα τα οποία πραγματικά είναι τα σκουπίδια της παγκοσμιοποιημένης υποκουλτούρας που μας σερβίρουν, αλλά για σκέψου το καλύτερα μήπως και εσύ ο ίδιος αποτελείς μέρος αυτής, αναπαράγοντας όλους αυτούς στο χαζοκούτι. Σατιρίζει ς την Αλεξανδράτου, τον Κούγια, τη Θώδη, τη Μενεγάκη, τη Ντενίση, τη Βροχοπούλου, το Μάκη, την Σαρρή, κλπ. Σαρκάζεις την κατάντια τους και την κατάντια μας. Έχει όμως σημασία; Αλλάζει κάτι; Μήπως με τη σάτιρα σου αποτελείς τον κυματοθραύστη της λαϊκής οργής; Μήπως η «Αριστοφανική» προσέγγιση της πραγματικότητας μετατρέπεται σε όπιο που ναρκώνει και εξαντλεί κάθε διάθεση για αντεπίθεση στο κατεστημένο? Σκέψου το λιγάκι φίλε Λάκη αν η σάτυρα σου λειτουργεί ως αποσυμπίεση του κοινωνικού φορτίου…

Πρόβα θανάτου

Πρόβα θανάτου στο ολοκαύτωμα του πόνου 
της θλίψης το υφάδι πλέκεται στην κιβωτό του χρόνου.

Γοργοδιαβαίνει αγόγγυστα η μονομάτα μοίρα, 
βαλσαμωμένος άγγελος στης νιότης την πλημμύρα.

Στα βουρκωμένα σύννεφα, μακάβρια συγχορδία, 
ουρανοβάμονα θνητέ, του τέλους η θυσία.

Μυστήρια του απόβραδου, της εποχής σημάδια, 
τρυγούν της μάνας γης το βιός , βυζαίνουν τα σκοτάδια.

Θροΐζει η ρυπαρότητα στου αγέρα τη μανία, 
αναθυμιάσεις σήψης κέρασμα, τέλμα και δυσωδία.

Στυφές χαρές σπιθίζουνε στου κάματου το αμόνι, 
σμιλεύονται χρυσά φτερά, του πλούτου χελιδόνι.

Σπασμοί φωτιάς στο μούχρωμα, γέννας μαργαριτάρι, 
τα χέρια τους αγιόκλημα, τα μάτια κεχριμπάρι.

Ισκιόφωτες οι στράτες μας ρεμβαστικά αλαργεύουν, 
σκαιός, αέναος πηγεμός, στέρφη ζωή, μισεύουν.

Μαύρο μαγκανοπήγαδο, μαύρη και η λαιμητόμος, 
η σάρκα αιωρούμενη, του ταξιδιού ο δρόμος.

Άδειο το ανοιχτοπάλαμο, ο δρόλαπας σαρώνει, 
ξωμάχος, πένης, άνεργος, ο θάνατος ζυγώνει.

Τεκμήρια ανομολόγητα ανέραστης εποχής, 
σαπρόφυτα καχεκτικά, γαμέτες της ψυχής…

Σιγάλας Μακάριος
από την ποιητική συλλογή
Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου

Σε άγγιξα μητέρα του παντός…

Εκ του άγονου πυρός αναφύεται το συνονθύλευμα της γνώσης

και δρασκελίζει το σκοτάδι κάθε πρωί, σαν πηγή θειου φωτός

που εκπέμπει η ματιά σου…

Φεγγαρώδης άχνισμα δροσερών σταγόνων λάμψης επικαλύπτουν

κάθε μου κύτταρο στη σκέψη πως σε άγγιξα μητέρα του Παντός…

Αναδυόμενος από τη μυστική στοά του άδυτου, από την κατακόμβη

χριστιανικού διωγμού, από το φαίνεσθε της ύλης και την ουσία

της ψυχής που διώκει και διώκεται.

Αιματηρή θυσία, ευλαβική προσφορά στο Ένα , στο Απόλυτο,

Μνήμες αδίκως απόντων

Τα θέλω του χθες πολεμούν στο σκοτάδι,
στιγμές νεκρικές,
προδίδουν της μοίρας
το ανέγγιχτο χάδι.
Της λήθης το φως σχεδιάζει ανεμώνες,
αναδεύει τη σιωπή
και ξορκίζει με δάκρυ
φλογοβόλες εικόνες.
Η λογική και η τρέλα χορεύουν ταγκό,
σε χειμώνα βαρύ,
σκουριασμένα κλειδιά
από δώμα κλειστό.
Αλαβάστρινα σώματα και οσμές μυροβλυτών ερώτων,
στης δύσης το ονείρεμα

Τέλος Ερώτων

Σε αραχνιασμένες κάμαρες στου ουρανού την άκρη,
αποσταμένοι έρωτες δίχως πνοή, δροσοσταλίδας δάκρυ.
Σε μολυβένια κύματα του ονείρου, οι ιππότες την άγρια
θάλασσα ρωτούν,
αν έκλεισαν παντοτινά της ευτυχίας οι πόρτες.
Ρόδα αιμάτινα κρατούν και η ώριμη τους θλίψη
σε βήματα φανταστικά τους οδηγεί την ελπίδα να
συνθλίψει.
Κούφια ζωή, σκλάβα ζωή παιδάκια γερασμένα
στης λησμονιάς τη σιωπή πειρατικά καράβια αραγμένα.
Μα κάποιοι ψίθυροι φιλιών τη σκέψη τους στοιχειώνουν