Μνήμες αδίκως απόντων

Τα θέλω του χθες πολεμούν στο σκοτάδι,
στιγμές νεκρικές,
προδίδουν της μοίρας
το ανέγγιχτο χάδι.
Της λήθης το φως σχεδιάζει ανεμώνες,
αναδεύει τη σιωπή
και ξορκίζει με δάκρυ
φλογοβόλες εικόνες.
Η λογική και η τρέλα χορεύουν ταγκό,
σε χειμώνα βαρύ,
σκουριασμένα κλειδιά
από δώμα κλειστό.
Αλαβάστρινα σώματα και οσμές μυροβλυτών ερώτων,
στης δύσης το ονείρεμα

Τέλος Ερώτων

Σε αραχνιασμένες κάμαρες στου ουρανού την άκρη,
αποσταμένοι έρωτες δίχως πνοή, δροσοσταλίδας δάκρυ.
Σε μολυβένια κύματα του ονείρου, οι ιππότες την άγρια
θάλασσα ρωτούν,
αν έκλεισαν παντοτινά της ευτυχίας οι πόρτες.
Ρόδα αιμάτινα κρατούν και η ώριμη τους θλίψη
σε βήματα φανταστικά τους οδηγεί την ελπίδα να
συνθλίψει.
Κούφια ζωή, σκλάβα ζωή παιδάκια γερασμένα
στης λησμονιάς τη σιωπή πειρατικά καράβια αραγμένα.
Μα κάποιοι ψίθυροι φιλιών τη σκέψη τους στοιχειώνουν

Ζωντανοί νεκροί

Χρυσοκόκκινο θαμπό, άχνες θανάτου 
το ηλιοβασίλεμα απόψε,
μέσα στη δίνη του ολέθρου 
της μανιασμένης ψυχής μου
τη νιρβάνα αναζητώ να μεθύσω 
από το νέκταρ του άπειρου.
Κοινωνός στο φως και στο σκοτάδι, 
στο άσπρο και το μαύρο,
στο γκριζοπράσινο των ματιών σου. 
Ασάλευτη, σχεδόν νεκρική,
η φιγούρα σου επαναλαμβάνεται, 
σπασμένος καθρέπτης
στα μάτια μου μέσα, πονάω…
Αφουγκράσου τη σιωπή, 
μπαρουτοκαπνισμένος νοτιάς
ζεματά με μένος την πληγή,
 δάκρυ και ιδρώτας καυτός,
το αίμα παλεύει το αλάτι.
Άνθρωποι γύρω πολλοί, 

Α π ο λ ί θ ω σ η

Ίαμβος σκωπτικός της ύπαρξης,
ο ατελεύτητος,
στυφός συνάμα και άφωτος,
δρόμος του πένθους,
στιγματισμένο το είναι μου
ψυχορραγεί.
Μεσονυχτίς της νηνεμίας την ηχώ αποζητώ,
κιθαρίσματα του στοχασμού ωχρά,
απόκοσμα,
αντιφεγγίζουν θλίψη
και ανθούν οι δαίμονες.
Γύμνωσε πένθιμο το κέδρο,
διάφεγγο, ξερό,
χλωμή μετουσίωση του ίσκιου μου,
σε θάνατο πεζό, ατελέσφορο,
ο γητευτής των κρίνων.
Πυρόχρωμη και υποβλητική,
μελωδία και ρίγη,
να μεταλάβω στάλες,
ροδάνθη μυρωδικά και ηδονικά
αναβρύζουν ευωδία,
ξορκίζουν χίμαιρες.
Ο εφιάλτης σκυθρωπός,
γλύπτης αποκρισάτορας,
της νοσταλγίας ο οιωνός,
του αρχέτυπου ο μάγιστρος,
της λησμοσύνης ρέμβη,
σκουριά και αρμύρα τα όνειρα μου.
Αναλαμπή ζωής,
πνιγμός από αρώματα οι οσμές σου,
θαλασσοκόρη του αφρού…
μα εσύ ποθείς απόκριση
από φως αρρωστημένο.
Χλωμά καντήλια ταφικά
η απολίθωση του γράφοντος.

Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή

Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου

Νύχτα αιώνων

Νύχτα αιώνων, 

μαύρος ο θάνατος που καρτερώ…

Νύχτα αστρόφεγγη, 

οι ρημαγμένοι κήποι της καρδιάς,

άνθη ψυχρά στον ουράνιο καθρέπτη.

Μάνα χλωμόθωρη σα με κοιτάς,

της στολισμένης δύσης 

τα χρώματα με πλημμυρίζουν,

μητέρα μοίρα, 

χίμαιρες μες το ονειρόφως της ψυχής,

πλάνο το γέλιο σου.

Άγγελοι φθοράς ιοφόροι, 

Συνεύρεση

Πάλη σώμα με σώμα ηδονική…

του έρωτα η ανασαιμιά.

Μπρούτζινα σμιλεμένα κορμιά, 

λαβές με τέχνη

μες την παλαίστρα της φωτιάς, 

σκορπούν τις φλόγες της ψυχής.

Κίνηση τελετουργική, 

των αισθήσεων 

η ακροτελεύτια ανατολή,

Όνειρα των Μύθων - Ανθολογία ποίησης του φανταστικού

Συμμετοχή: Σιγάλας Μακάριος

Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου

Συγγραφέας	:	Σιγάλας Μακάριος
Εκδότης	:	Συμπαντικές Διαδρομές
Έτος έκδοσης	:	2013
ISBN	:	618-5002-15-9
Σελίδες	:	60
Σχήμα	:	21χ14
Κατηγορίες	:	Νεοελληνική ποίηση
Σειρές	:	Σκιές αγορά

«12 εις την 13» - Να αδράξεις το σκοτάδι

Ένα νέο τραγούδι που θα περιέχεται στην πρώτη, επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του Νίκου… Σαπουντζάκη , ερμηνεύει ο ίδιος παρέα με τον Αργύρη Λούλατζη. Οι δύο τραγουδοποιοί συμπράττουν στα πλαίσια των κοινών παραστάσεων που θα πραγματοποιήσουν το καλοκαίρι του 2013. Το τραγούδι, σε στίχους και μουσική του Αργύρη Λούλατζη είναι εμπνευσμένο από το ποίημα «12 εις την 13» από την ποιητική συλλογή «Εις Πεδίον Άλφα Κένταυρου» του Μακάριου Σιγάλα και έχει τίτλο «Να αδράξεις το σκοτάδι». Ο Αργύρης Λούλατζης ξεκίνησε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας και έπειτα της Αθήνας. Το Δεκέμβριο του 2012 κυκλοφόρησε το τραγούδι «Ονειρομάγια» σε μορφή digital single, που ερμήνευσε παρέα με το Χρήστο Θηβαίο και αποτέλεσε προπομπό του νέου του δίσκου, ο οποίος κυκλοφόρησε το Μάιο του 2013 με τον ίδιο τίτλο, από την Final Touch/Cobalt. Ο «Αμέθυστος» είναι το δεύτερο single του δίσκου, σε μουσική & στίχους του Αργύρη Λούλατζη, το οποίο ο τραγουδοποιός ερμηνεύει με το Μίλτο Πασχαλίδη. Ο Νίκος Σαπουντζάκης γεννήθηκε πριν από 25 χρόνια στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε κοινωνικός λειτουργός στο Ηράκλειο και η πρώτη του επαφή με τη μουσική έγινε στο δεύτερο έτος των σπουδών του. Το 2011 έκανε την πρώτη του φιλική συμμετοχή στο άλμπουμ «Δέκα χρόνια ταξίδι» όπου συμμετέχουν ο Παντελής Θαλασσινός, ο Ψαραντώνης και άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες, με το τραγούδι του «Πρώτη Αυγούστου». Έχει συνεργαστεί επί σκηνής με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τους Μπλε, το Βασίλη Καζούλη κ.α. Το 2013 κυκλοφορεί ο δίσκος του Νότη Σφακιανάκη με τίτλο «16 αυτοτελείς ιστορίες», όπου υπάρχει το κομμάτι «Δεν μου αρκεί» σε στίχους και μουσική του Νίκου Σαπουντζάκη.

Οι παπαγάλοι και η Κύπρος…

γράφει ο wishmaster…

Μετά από πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό αποφάσισα να ανοίξω την τηλεόραση για να δώ πως παρουσιάζεται το Ιστορικό ΟΧΙ της Κύπρου από τα ωδικά πτηνά της tv…  να δω τις σκατόφατσες των παπαγάλων που στήριξαν και στηρίζουν τα Μνημόνια και τις πολιτικές των δοσιλόγων… σκεφτόμουν όλο και κάποιος θα το πάθει το έμφραγμα από την στεναχώρια…

Χωρίς υπερβολή, είχα να δω δελτίο ειδήσεων από τις περασμένες εκλογές…  Δεν άλλαξε πραγματικά τίποτα… Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Τρομοκρατία… Τώρα για την Κύπρο , όπως και τότε για την Ελλάδα … Θα πέσει η γη να μας πλακώσει, θα έρθει καταστροφή, το τέλος του κόσμου πλησιάζει, οι πλανήτες θα αναστραφούν, δάκρυα κλαυθμός και οδυρμός… εμετική προπαγάνδα σε ρυθμούς μπαρόκ… όλοι συντονισμένοι…

Και έπειτα… ήρθε το κούρεμα… και η αγαλλίαση…