Πέμπτη, Ιανουαρίου 16, 2014

Ωδή στο τάγμα


Αποτέλεσμα εικόνας για αδης
Το χρυσοποίκιλτο στέμμα με το εξάκτινο άστρο να λαμποκοπά,
δέσμες φωτός ξεγλιστρούν και ενώνονται με την ίριδα
αυτήν την ώρα της απόλυτης σκοτεινιάς και ψύχρας,
την ώρα που ο ήλιος χλωμός αντικρίζει το τέλος του
και το φεγγάρι ολόγιομο βαμμένο στο αίμα,
ξεπροβάλλει για να μείνει καρφωμένο και αδύναμο
στην άκρη του ορίζοντα, ασάλευτο και νεκρικό.
Ο κόμης σπάει τα δεσμά του και αφηνιασμένος ξεχύνεται
στα ερημωμένα μονοπάτια της δαιδαλώδους πολιτείας.
Με μάτια θολά, πορφυρά διαμάντια
ακατέργαστα από τον αιώνων τη λήθη,
αναζητά τα σημάδια της θλίψης.
Μαυροντυμένος φονιάς που εκστασιάζεται
στο άκουσμα του νεκρικού ήχου
καθώς αποσπά τις ψυχές των αδίκων.

Ο γιος του δράκου, ο κριτής της ζωής μας.
Ο γιος του Άδη, τον φοβάται ο θάνατος.

Απέθαντο αερικό, τραγική φιγούρα
στο μικρόκοσμο των ψευδαισθήσεων,
ανάγλυφα αποτυπωμένη στις μνήμες του τρόμου μας.
Καθώς προχωρά ο μανδύας του σέρνεται
στα πλακόστρωτα σοκάκια και απόκοσμοι ήχοι,
ψαλμωδίες κερασφόρων αγγέλων δονούν την ατμόσφαιρα
καλώντας τα θύματα στο τρομερό φαγοπότι.

Σπονδή αίματος στον αφέντη της ψυχής μας.
Φιλί του Ιούδα στο λυτρωτή μας. 

Κυριακή, Ιανουαρίου 12, 2014

Άφρονες πόθοι


 Αποτέλεσμα εικόνας για ποθος

Χρυσοί βολβοί του έρωτα φυτρώνουν 
μες το κηπάκι των νεκρών
και ανθούνε μωβ τουλίπες, 
γεννήματα του πόθου μου για σένα,
ιριδοκτυπημένη κόρη του Διονύσου.
Φωνή φλογέρας αντηχεί μες το χαμόγελο σου, 
χάλκινος ήχος,μεταλλικός, ηχώ πολυκύμαντη, 
ηδονική, σπέρνει στο χάος της ψυχής
γαρδένιες και ανεμώνες.
Μες το κενό σου βλέμμα 
το ξάγναντο του κόσμου μου,
η αμαρτία της μοναξιάς ,
φτύνει φωτιά μες την πυρά,
για να καεί η ελπίδα,
μυρίζει τρόμο η σάρκα μου.
Αδάκρυτος ο κεραυνός σκορπά τον οβολό του ,
θειάφι οξύ που φλέγεται, 
θυμιάζει στο όνομα σου, 
χώμα νεκρό και βότσαλα
η άσκοπος ζωή μου.
Ευωδιάζει γιασεμί η εαρινή μου θλίψη,
 μενεξεδί σταλαγματιά
από το κλάμα της σιωπής, 
η ήβη όλου του θέλω, 
γεννά μωρά αφρόνων
να εκπληρώσει το χρησμό.
Αδημονούν οι βλοσυροί, 
στριγκλίζουν οι ερινύες,
δυο περιστέρες πέτρινες 
στον τρούλο του κελιού σου, 
κουρνιάζουν στην ευμάρεια,
του υλικού μυαλού σου.
Στρόβιλος η ανάσα μου 
στην εύκρατη σου σκέψη,
άνομη φλόγα βλάσφημη, 
πλεχτή στα κρύα μαλλιά του ανέμου,
να ξορκιστεί το έρεβος.
Νύχτα των άστρων σήμερα, 
πάχνης νεροσταγόνα, 
σταλάζει αιθέριο έλαιο,
στο δοχείο της φαντασίας…
Μαρμαρωμένη ανασαιμιά 
εκστασιασμένου Μυρμηδόνα , 
θυμάρι και γαρυφαλόνερο 
το τέλος του θανάτου.



Σιγάλας Μακάριος

από την ποιητική συλλογή "Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου"

Σάββατο, Ιανουαρίου 04, 2014

Έρωτας










Στο αλφαβητάριο της ζωής
οι πινελιές πολύχρωμες,
της ίριδας οι κόρες
σε οργασμό παράφορο
φεγγοβολούν.
Αγάπη φτερωτή χαρά,
το αγέρι μυρωμένο
απ΄την πνοή της άνοιξης
της χιλιολατρεμένης…
Το αντικλείδι της καρδιάς
σε θύρες σφραγισμένες
μάχεται πεισματικά
να τις απασφαλίσει.
Εσύ, χρυσόφτερε θεέ,
φιλάς το αγριάγκαθο
και γίνεται το δειλινό
αγιόκλημα η ρόδο.
Κοσμοσωτήρια ομορφιά προαιώνια,