Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2014

Χαμένοι στη μετάφραση στις 17 Νοέμβρη…

γράφει ο wishmaster…
Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ήθελε δημοκρατία… Αγωνίστηκε να ρίξει τη δικτατορία. Και τα κατάφερε? Πολύ δύσκολο ερώτημα για να απαντηθεί κυρίως καταφατικά μέσα σε 10 γραμμές, ειδικά με αυτή τη μορφή δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα.
«ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ Η ΧΑΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ», είχε  την αυταπάτη ότι θ’ αλλάξει τον κόσμο και εξέφρασε τη λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα. Κάποιοι αγωνίστηκαν για το ξεβόλεμα από τον καναπέ και οραματίσθηκαν το χτίσιμο των θεμελίων για μία καλύτερη κοινωνία. Κάποιοι αγωνίστηκαν και θανατώθηκαν εξ’ αιτίας του αγώνα τους. Και έπειτα?
Έπειτα «δεν ήρθαν οι μέλισσες», ήρθε όμως η κομματικοποίηση που εκφράστηκε μέσω του ατομικισμού, ήρθαν τα δημόσια αξιώματα και η βόλεψη σε μαλακές μεγάλες πολυθρόνες. Ήρθε η διαφθορά που απαξίωσε κάθε Δημοκρατική λειτουργία για την οποία κάποιοι πάλεψαν, ήρθε ο πακτωλός Ευρωπαϊκών πακέτων που τα έφαγαν οι σόσιαλ -ληστές επιχειρηματίες, οι πολιτικάντηδες και το παρεάκι τους…
Φαλίρισαν τα ασφαλιστικά και δημόσια ταμεία τα οποία οι ίδιοι διαχειρίστηκαν, απαξίωσαν το θεσμό της Υγείας μα ακόμα περισσότερο της Παιδείας, ναι αυτής που στεκόταν στα συνθήματα της εποχής στο ύψος της ελευθερίας και της επιβίωσης…

Παρασκευή, Νοεμβρίου 14, 2014

Ερωτευμένος και ηδυπαθής…

Αποτέλεσμα εικόνας για ερωτευμενος
Λησμονημένος ιχνηλάτης πόθου σε θάνατο μικρό, 
μες τα συντρίμμια του καιρού, 
στο μετερίζι των λυγμών, 
στα άγρια νερά της θλίψης.
 Εύοσμα άνθη μυγδαλιάς 
στολίζουνε με ψέμα 
τη γυμνή ερημιά του ευθραύστου ιδανικού, 
βάλσαμο στα άχαρα χρόνια, τα έσχατα.
Ψίθυροι και κελαηδίσματα, 
μες στον ακύμαντο βυθό της μνήμης, 
γλυκό κυδώνι και οσμές του νυχτολούλουδου, 
στα δειλινά τα ρόδινα, τα υπέρτερα.
Στίγματα μελανά από αδέξιο χέρι αλλότριο, 
κακέκτυπα από τη φονική τροχιά του μάταιου, 
που στροβιλίζει λόγους 
στην κρύπτη που προσάραξαν 
οι ωκεανοί του χρόνου.
Μονάζω μες τα όνειρα, τα όνειρα του ζόφου, 
κρύα φωτιά κυοφορεί η σιωπή 
κι ο αιχμηρός της ήχος, 
βλέπω το αντιφέγγισμα της στίλβης των ματιών σου.
Αφήνομαι να αφουγκραστώ , αέρινη, μενεξεδιά αυταπάτη, 
σαν εύηχος κελαρυσμός απ’ το ξερό νερό σου, 
μου εναποθέτει πρόσχαρα ένα τεφρό χαμόγελο 
στις άκρες των ματιών.
Κενό λευκό, ερωτευμένος και ηδυπαθής…


Σιγάλας Μακάριος
από την ποιητική συλλογή "Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου"

Πέμπτη, Νοεμβρίου 13, 2014

Ώρα του τέλους

Αποτέλεσμα εικόνας για παλιό ρολόι
Ώρα φρικτή,
το λιόγερμα φορεί το πέπλο της νυχτιάς,
να αναστηθούν οι δράκοντες
και ο λύχνος να φωτίζει,
τη σαρκοφάγο του είναι σου,
σαν τιμωρός συνείδηση,
φύλακας του δικαίου.

Ώρα σιωπηλή,
κουβέρτα ο ίσκιος της μυρτιάς
μες το πυκνό σκοτάδι,
ένα φεγγάρι καχύποπτο, προδοτικό,
απλώνει δίχτυα, ποταμούς φωτός,
σπέρνει βλάσφημα κρίνα νυκτός
στον κόρφο της ψυχής σου.

Ώρα ποθητή,
τα αγκάθια των άστρων
φύλακες δύσφημοι,
μες τους αιθέριους κάμπους,
μαβί μπουμπούκια της ροδιάς οι σκέψεις,
ντύνεσαι νύμφη, θεραπαινίδα του έρωτα.