Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2011

Ατελής Δαρβινική Θεωρία και μια άλλη «ουτοπική» συλλογιστική…

γράφει ο wishmaster…
Όλες οι επιστημονικές θεωρίες επιδέχονται αμφισβήτησης. Η δαρβινική λοιπόν θεωρία της εξέλιξης των ειδών, από τη διατύπωση της μέχρι σήμερα, υπόκειται σε αμφισβήτηση από μερίδα του επιστημονικού κόσμου αλλά και τους εκπροσώπους πολλών θρησκειών. Διαβάζοντας ένας αναγνώστης άρθρα και μελέτες Εξελικτικών επιστημόνων αυτό που θα διαπιστώσει είναι ότι δε θα βρει επιστημονική συνέπεια, αλλά θα βρει σωρεία αβλεψιών, προχειρότητας, αποδοχής θεωριών χωρίς επιστημονική απόδειξη.
Προεπισκόπηση
Σύμφωνα με τη θεωρία του Δαρβίνου ο νεότερος πρόγονος του σημερινού ανθρώπου ήταν ο Australopithecus afarensis που στην πορεία εξελίχθηκε στον σημερινό άνθρωπο Homo sapiens sapiens. Υπάρχουν πάρα πολλά κενά σε αυτή τη θεωρία. Καταρχήν υπάρχει ένα τεράστιο χρονικό κενό μεταξύ των ευρημάτων του Homo habilis και του Homo erectus. Επίσης άλλο ένα κενό έχει να κάνει με το χρόνο εξαφάνισης του Homo sapiens, και την εμφάνιση του απογόνου του, του Homo sapiens neanderthalensis. Ανάμεσα τους υπάρχει ένα κενό το λιγότερο 70 χιλιάδων χρόνων και δεν έχει βρεθεί κάποιο απολίθωμα που θα μπορούσε να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο αυτών ειδών. Πώς και από πού λοιπόν προήλθε ο Homo sapiens neanderthalensis και από εκεί ο σύγχρονος άνθρωπος. Πως είναι δυνατόν η χωρητικότητα του εγκεφάλου να είναι μεγαλύτερη σε αυτό το είδος από το σύγχρονο άνθρωπο? Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό μας, που μας ξεχωρίζει βιολογικά από τα άλλα ζώα της γης . Υπάρχουν δεκάδες άλλα ερωτήματα που μπορούν να τεθούν και καταρρίπτουν τη Δαρβινική θεωρία αλλά δε το κρίνω σκόπιμο να τα αναφέρω εκτενώς καθώς όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει τα πάντα για αυτή.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2011

Περι τρομοκρατίας ο λόγος…

γράφει ο wishmaster…
Στη σύγχρονη Ελλάδα η ερμηνεία και αξιολόγηση των κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων εξαντλείτε με τη χρήση  κλομπ και χημικών, με τη προβολή αστυνομικών δελτίων υπερπαραγωγή του Hollywood, με δημοσιογράφους υπαλληλίσκους ντελάληδες, με νομικό σύστημα σαθρό και ελεγχόμενο.  Πάμε στα της τρομοκρατίας λοιπόν … επιβάλλεται άλλωστε…
Τρομοκρατία δεν είναι να εξυπηρετείς το σύστημα που σε θρέφει και να διαχειρίζεσαι χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευρώ έτσι δεν είναι μάγκες τρομοκράτες? Αντίθετα η ουσιαστική «τρομοκρατία» έχει κοινωνικές ρίζες και είναι ένα καθαρά πολιτικό φαινόμενο που ωθεί τον άνθρωπο στο να υιοθετεί την αρχή «βία? στη βία της εξουσίας» που τον αδικεί και τον καταδυναστεύει. Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες λοιπόν δεν αξιολογούνται όπως τους αρμόζει και για αυτό και το φαινόμενο της πραγματικής «τρομοκρατίας» δεν μπορεί να εξηγηθεί από τους πουθενάδες αναλυτές και πολιτικούς.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 15, 2011

«Kαλλικράτης» , κλωτσιά στη συμμετοχική δημοκρατία

γράφει ο wishmaster…
Ο ακρωτηριασμός της «πατρίδας» μας συνεχίζεται 14χρόνια μετά το «Σχέδιο Καποδίστριας» αφού προωθήθηκε (και πάλι από το ΠΑ.ΣΟ.Κ) και υιοθετήθηκε στο σύνολο του από την παρούσα δοσιλογική κυβέρνηση το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης με την ονομασία «Kαλλικράτης», ένα σχέδιο αναγκαστικών συγχωνεύσεων, ένα  σχέδιο πρόχειρο και αποσπασματικό χωρίς καν να έχουν αποτιμηθεί τα προηγούμενα δεδομένα, χωρίς να έχει ληφθεί η άποψη των τοπικών κοινωνιών που στην τελική αυτές αφορά…. 
Με βάση αυτά που αντιλαμβάνομαι ως πολίτης αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι ότι οι πρώην Καποδιστριακοί δήμοι συνέβαλαν ελάχιστα ή και καθόλου στην ενίσχυση των τοπικών οικονομιών, επιδείνωσαν αντί να βελτιώσουν την εξυπηρέτηση του πολίτη, την τοπική δημοκρατία, την προστασία του περιβάλλοντος με τον ανύπαρκτο οικιστικό-πολεοδομικό σχεδιασμό και το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το φέρει η Κεντρική Εξουσία που τους κατέστησε έρμαια της …
Παρακολουθώντας δύο χρόνια τώρα το έκτρωμα «Καλλικράτης» το μόνο που βλέπουμε είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο σχεδιασμός αυτός όπως  έχει παρουσιαστεί και εφαρμόζεται δεν αποτελεί από μόνος του ούτε ανάγκη, ούτε λύση , ούτε αντιμετώπιση των έως σήμερα προβλημάτων. Η αυτοδιοίκηση οφείλει πρώτα από όλα να αποτελεί «οικογένεια» πολιτών και η διοίκηση της να έχει ρόλο κυρίως υποστηρικτικό, να εξυπηρετεί βασικές ανάγκες της κοινωνίας στην εκπαίδευση, την υγεία, τον πολιτισμό, να εξασφαλίζει την κοινωνική συνοχή στις τοπικές κοινωνίες, να θέτει  ποιοτικά κριτήρια στη βάση των κοινωνικών αναγκών, ώστε να μιλάμε για βιώσιμους και αποτελεσματικούς Δήμους.