Τρίτη, Δεκεμβρίου 28, 2010

Η κοινωνιολογική ανάλυση ενός προβάτου…

γράφει ο wishmaster…

Πολιτικοί, οικονομολόγοι, αναλυτές, δημοσιογράφοι κραυγάζουν: “η Ελληνική Οικονομία βρίσκεται σε Μεγάλη Ύφεση”, “διερχόμαστε περίοδο Κρίσης”.
«Οικονομική κρίση είναι ένα μεγάλο παλούκι που έχουν οι καπνέμποροι στον κώλο τους, και θέλουν να το βγάλουν από τον δικό τους κώλο και να το βάλουν στον δικό μας» είχε πεί ένας κομμουνιστής καπνεργάτης, σε μια απεργιακή συνέλευση γύρω στο 1930.
Όμως, η κρίση, στοιχείο εγγενές στον καπιταλισμό, δεν είναι πρώτιστα οικονομική. Είναι κυρίως κρίση συστημική  και βεβαίως και κυριότερα κρίση αξιών.  Τα κυριαρχικά πολυεθνικά συμφέροντα διαφθοράς και πλουτισμού που ελέγχουν την πολιτική ζωή και στην Ελλάδα (και κατά σύμπτωση εν μέσω κρίσης παρουσιάζουν τεράστια κέρδη), διέβλεψαν έναν υπαρκτό κίνδυνο: αυτόν της σύγκρουσης και ενδεχόμενα μιας βίαιης ανατροπής, μα κυρίως της απαξίωσης του οργάνου ελέγχου της μάζας , δηλαδή των κομμάτων εξουσίας. Έτσι εμπρός στην πλήρη απαξίωση της, η πολιτική της οικογενειοκρατίας έρχεται στρατευμένη να περισώσει τον εαυτό της, επιστρατεύοντας όλα τα μέσα, από εκβιαστικά διλλήματα και την παπαγαλίζουσα tv έως και το ίδιο το κίνημα των «αγανακτισμένων» (προβάλουμε την ειρηνική διαμαρτυρία που όμως την διαλύουμε οποτεδήποτε θελήσουμε με τους γνωστούς αγνώστους),  ως βαλβίδα αποσυμπίεσης και εκτόνωσης, ως απόπειρα κατευνασμού ακραίων αντιδράσεων και εντάσεων, ορίζοντας παράλληλα το νέο-ίδιο «σοσιαλοδημοκρατικό» πλαίσιο μέσα στο οποίο θα απορροφηθούν οι κοινωνικές εντάσεις.
Το κράτος/σύστημα, τα αφεντικά και όλος αυτός ο συφερτός που έχει κάθε συμφέρον να μην αλλάξει ποτέ τίποτα (εκτός αν το ίδιο το αποφασίσει, εν εφαρμογή του παγκοσμιοποιημένου μοντέλου διαχείρισης που σταδιακά επιχειρείτε με πράσινη ανάπτυξη/ καπιταλιστική οικολογία κλπ), επιστράτευσε και θα επιστρατεύει πάντα όλα του τα μέσα για να επιτύχει την μακροημέρευση του.