Δευτέρα, Δεκεμβρίου 28, 2009

Πίστευε και μη, ερεύνα... αλλά ερεύνα με πίστη...


Διαβάζοντας αρχικά από το μπλοκ ανούσια πίστη για τις Χριστιανικές αντιγραφές παλαιότερων θεών (http://falsefaith.blogspot.com/2009/12/2.html) και έπειτα διαβάζοντας και την κύρια πηγή που παραθέτει ως βιβλιογραφία http://www.wilsonsalmanac.com/jesus_similar.html καθώς και πολλές άλλες πηγές που ασχολούνται με το θέμα στο διαδίκτυο, θυμήθηκα τη δική μου αναζήτηση περί των Θρησκειών και έτσι παίρνω την αφορμή να ασχοληθώ για άλλη μια φορά και εγώ με το θέμα αφού πρώτα συνοπτικά παραθέσω μερικές (γιατί υπάρχουν και άλλες) από τις θεότητες που παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με τον Ιησού για να τις έχετε συγκεντρωμένες και εδώ. Πάμε λοιπόν:


1 Ο «παράλληλος βίος» του Καίσαρα και του Ιησού.(υπάρχουν τεράστιες ομοιότητες στη πορεία των δυο ανδρών- παλαιότερα είχε δημοσιευτεί άρθρο στο Ανεξήγητο ή το τρίτο μάτι δε θυμάμαι καλά, αλλά τα ίδια μπορείτε να διαβάσετε εδώ αναλυτικότατα : http://theamapati.wordpress.com/2006/12/09/091206/)
¨Ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Ιησούς δεν αποτελούν παρά τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος: από τη μια πλευρά έχουμε την ιστορική μορφή του Καίσαρα, και από την άλλη τη μορφή του Καίσαρα που λατρεύτηκε ως θεός, δηλαδή τη μορφή του «Ιησού». Ο χριστιανισμός δεν αποτελεί παρά τη μετάλλαξη της λατρείας του Καίσαρα, της λατρείας των αυτοκρατόρων, ως επίσημης-κρατικής θρησκείας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.¨……………………
2 Ο Ώρος γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, από την παρθένα Ίσιδα-Μαρία. Την γέννηση του σηματοδότησε ένα αστέρι στην Ανατολή, το οποίο ακολούθησαν 3 βασιλιάδες για να βρουν και να στολίσουν τον νεογέννητο σωτήρα. Σε ηλικία 12 χρόνων δίδασκε άλλα παιδιά. Στην ηλικία των 30 χρόνων βαφτίστηκε από τον Άναπα και ξεκίνησε το κήρυγμα του. Ο Ώρος είχε 12 μαθητές, με τους οποίους ταξίδευε παρέα κάνοντας θαύματα, όπως να θεραπεύει τους αρρώστους και να περπατάει στο νερό. Ήταν γνωστός με πολλά τιμητικά ονόματα, όπως «αλήθεια», «το φως», «ο αγαπημένος γιος Του», «ο καλός ποιμένας», «ο αμνός του Θεού», και άλλα πολλά. Αφού τον πρόδωσε ο Τυφών, ο Ώρος σταυρώθηκε, θάφτηκε για τρεις μέρες και μετά αναστήθηκε.
3 Ο Μίθρα της Περσίας, γεννημένος από μια παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου. Είχε 12 μαθητές κι έκανε θαύματα. Μετά τον θάνατο του έμεινε θαμμένος για τρεις μέρες, μέχρι να αναστηθεί. Τον αποκαλούσαν «η αλήθεια», «το φως», και πολλά παρόμοια. Έχει ενδιαφέρον ότι η μέρα λατρείας του Μίθρα ήταν η Κυριακή.
4 Ο Aττις από την Φρυγία, γεννημένος από την παρθένα Νάνα στις 25 Δεκεμβρίου. Τον σταύρωσαν, τον έκλεισαν σε τάφο και μετά από τρεις μέρες αναστήθηκε. Πέθανε σταυρωμένος πάνω σε ένα δέντρο, θάφτηκε σε τάφο σκεπασμένο με μια πέτρα και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, κάτι που αναπαριστούσαν οι οπαδοί του κάθε χρόνο στις 22 Μαρτίου. Ο επίπονος θάνατος του είχε σκοπό να λυτρώσει την ανθρωπότητα και να φέρει τη σωτηρία. Η λατρεία του είχε επίσης πολλά κοινά με τη μεταγενέστερη χριστιανική, καθώς συμπεριελάμβανε ένα είδος «θείας ευχαριστίας» από ψωμί και κρασί, από τα οποία το ψωμί συμβόλιζε το σώμα του και το κρασί το αίμα του. Ακόμα, οι πιστοί του βαπτίζονταν, όχι όμως σε νερό, αλλά στο αίμα ενός σφαγμένου ταύρου, τελετή που υπήρχε και στη λατρεία του Μίθρα. Ο Άττις ήταν γνωστός μεταξύ άλλων ως «σωτήρας», «μονογενής υιός», «καλός ποιμένας».
5 Ο Ταμμούζ. Η λατρεία του χάνεται στα βάθη των αιώνων, με επικρατέστερη χρονολογία ίδρυσής της το 2000 π.Χ. γεννήθηκε από παρθένα μάνα, στις 25 Δεκεμβρίου. Θεωρούταν θεότητα συνυφασμένη με τον κύκλο ζωής-θανάτου, θέρους-χειμώνα, καθώς η γέννησή του σηματοδοτούσε την αρχή της άνοιξης, ενώ ο θάνατός του την αρχή του χειμώνα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο βίαιος θάνατός του, που είχε ως σκοπό να λυτρώσει τους ανθρώπους. Την τρίτη μέρα μετά το θάνατό του, ο Ταμμούζ αναστήθηκε, γεγονός που γιορτάζονταν ιδιαίτερα κάθε χρόνο, με τελετές που περιελάμβαναν βάπτισμα σε νερό και χρίσμα με λάδι. Η συχνότερη αναπαράσταση του Ταμμούζ ήταν ως καλού ποιμένα που θανατώνεται από ένα αγριογούρουνο, σύμβολο του χειμώνα.
6 Ο Κρίσνα της Ινδίας, γεννήθηκε από την παρθένα Ντεβέκι με ένα αστέρι να σημαίνει την γέννηση του. Έκανε θαύματα με τους μαθητές του κι αναστήθηκε μετά τον θάνατο του. Ο Κρίσνα έκανε την εμφάνισή του πολλές εκατοντάδες χρόνια πριν το Χριστό (σύμφωνα με κάποιους ερευνητές τα ονόματα «Κρίσνα»-«Χριστός» έχουν κοινή ρίζα), κατά προσέγγιση το 1400 π.Χ. Η γέννηση του Κρίσνα συνοδεύτηκε από την εμφάνιση αγγέλων, ένας από τους οποίους είπε στη Ντεβάκι «ω εκλεκτή ανάμεσα στις γυναίκες Ακόμα, ο Κρίσνα δέχτηκε ως δώρα σμύρνα, χρυσάφι και λιβάνι από τρεις σοφούς. Σύντομα μετά τη γέννησή του, ένας άγγελος προειδοποίησε τη μητέρα και τον πατριό του οτι ο δικτάτορας της περιοχής σκοπεύει να τον εξοντώσει, από φόβο μήπως του πάρει το θρόνο στο μέλλον. Πράγματι, ο βασιλιάς Κάμσα, όπως ονομαζόταν, διέταξε τη σφαγή όλων των αρρένων παιδιών που γεννήθηκαν την ίδια νύχτα...
7 Ο Ζωροάστρης ή Ζαρατούστρα εισήγαγε ένα είδος μονοθεϊσμού στην θέση του Πάνθεου της αρχαίας Ινδοιρανικής θρησκείας με πολλές ομοιότητες με τη Χριστιανική λατρεία. Ο Ζωροαστρισμός αναπτύχθηκε στην Περσία περίπου τον 7ο αιώνα π.Χ. (παρόλα αυτά το 1984 στο Ουζμπεκιστάν ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ενός ναού του Ζωροάστρη ο οποίος υπολογίζεται ότι χτίστηκε γύρω στο 2.000 π. χ)
8 Ο Διόνυσος της Ελλάδας, γεννήθηκε από μια παρθένα στις 25 Δεκεμβρίου ήταν περιπλανώμενος δάσκαλος κι έκανε θαύματα, όπως να αλλάζει το νερό σε κρασί. Τον αποκαλούσαν «Βασιλέα των βασιλέων», «μοναχογιό Του», «Α και Ω» και πολλά άλλα. Και μετά το θάνατο του αναστήθηκε.
9 Ο Θεός Βάκχος, την 25η Δεκεμβρίου, την χειμερινή τροπή, παριστάνεται με την παιδική του εικόνα, συμβολίζοντας την νέα ημέρα, κατεβαίνει στον Άδη, ανασταίνεται. Ο Θεός Βάκχος προλέγει το μέλλον, κάνει θαύματα, θεραπεύει ασθενείς, ενώ στην παιδική του ηλικία απειλείται να χάσει την ζωή του. Στις 6 Ιανουαρίου στον Ναό του Βάκχου στην Άνδρο, εορτάζετο το Θαύμα των Τριών Υδρίων όπου το νερό έγινε κρασί στον ναό του. Ο Βάκχος καλείται Υιός του Θεού, και Σωτήρ ενώ οι μυημένοι στα Μυστήριά του περίμεναν την Δεύτερη παρουσία του, όπου θα ξανάπαιρνε την διακυβέρνηση του Σύμπαντος και ο άνθρωπος θα επέστρεφε στην προτέρα ευτυχία του.
10 Απολλώνιος ο Τυανέας . Γεννήθηκε το έτος 4 π.χ. και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 100 μ.χ. περίπου. Υπήρξε ανθρωπιστής μέγας διδάσκαλος και κατά την διάρκεια της ζωής του θαυμάζονταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε παντού (Ρωμαϊκή επικράτεια) υπήρχαν εικόνες του, αγάλματα, ναοί αφιερωμένοι στο όνομα του, αλλά και νομίσματα. Υπήρξε μέγας μύστης, και παρ’ όλες τις ικανότητες του και τις βαθιές του γνώσεις, έζησε ως ένα απόλυτο υπόδειγμα ηθικής και απλότητας, με βασικό του σκοπό την αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής στον τότε Ελλαδικό χώρο. Έζησε ζωή ενάρετη, λιτή, αποποιούμενος τα υλικά αγαθά και καταδικάζοντας αυστηρά τις καταχρήσεις και την αμαρτία. Γι’ αυτό τον αποκάλεσαν «θείον άνδρα».Την ζωή του Απολλώνιου συνόδευσαν και αρκετοί θρύλοι και μύθοι περί…θαυμάτων που έκανε (όπως η ανάσταση μιας νεκρής κοπέλας- http://www.pare-dose.net)…


Ξεκινώντας λοιπόν το σχόλιο μου να σας παραθέσω μια αδιαμφισβήτητη παραδοχή σαν σημείωση όχι γιατί θα με απασχολήσει παρακάτω ή έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά γιατί είναι χρήσιμη στους ίδιους που αναζητούν τις παραπάνω ομοιότητες . Η χριστιανική Θρησκεία δεν γεννήθηκε ξαφνικά και είναι αποτέλεσμα μόνο της έλευσης του Ιησού Χριστού αλλά προϋπάρχει αυτής καθώς είναι η συνέχεια της Παλαιάς Διαθήκης η οποία τοποθετεί την αρχή του κόσμου γύρω στο 6000 π.Χ. , οπότε όλοι οι παραπάνω θεοί προϋπάρχουν του Ιησού αλλά όχι και της Χριστιανικής Θρησκείας όπως περιγράφεται στη Π.Δ της οποίας οι περισσότεροι είναι στην καλύτερη περίπτωση σύγχρονοι ή αρκετά μεταγενέστεροι και στην οποία ενυπήρχαν αρκετές προφητείες-γεγονότα από αυτές που αναφέρονται παραπάνω.
Επίσης να αναφέρω και τη διαπίστωση ότι όλες οι Μονοθεϊστικές Θρησκείες έχουν πολλά κοινά και κοινή ρίζα. Ο Ιουδαϊσμός , ο Χριστιανισμός και ο Ισλαμισμός "βασίζονται" στην Παλαιά Διαθήκη.

Να θέσουμε όμως κάποια ερωτήματα. Ποιος ο προορισμός του ανθρώπου σε αυτό τον κόσμο? Περαστικοί είμαστε σε αυτή τη ζωή, το μόνο σίγουρο , μετά όμως τι? Είναι η πορεία μας εδώ προετοιμασία για μια άλλη ζωή? Είναι η πίστη, απλώς η ανάγκη του ανθρώπου να βασίσει τις ελπίδες του σε μια ανώτερη δύναμη όπως φανερώνεται στο ρου της ιστορίας με το πλήθος των θρησκειών από τις απαρχές της ύπαρξης?

Γενικά δεν μπορώ να πω ότι έχω καλή σχέση με την εκκλησία. Χριστιανός Ορθόδοξος γαρ, βαφτίστηκα χωρίς επιλογή. Δεν ακολουθώ το τυπικό και έχω πολλά χρόνια να κοινωνήσω. Έχω ενοχληθεί από την αδράνεια , την υποκρισία, την κοσμικότητα των εκπροσώπων του θεού που αντί να λειτουργούν, επαγγέλλονται. Επαγγέλλονται και εμπορεύονται την πίστη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Χριστιανισμού, είναι ότι οι εκπρόσωποι του τον θρησκειοποίησαν, μετέτρεψαν την Εκκλησία σε θρησκεία, καλύπτοντας εγκληματικά την υπαρξιακή τους γύμνια και κατέστησαν τον άνθρωπο τραγικό όν.
Διαβάζοντας αρκετά βιβλία ιστορικά, θεολογικά, κοινωνιολογικά, (όλα τα παραπάνω περί θεοτήτων και ομοιότητας είχαν αποτελέσει αντικείμενο της μελέτης μου και τα "όπλα" μου σε συζητήσεις αμφισβήτησης ακόμα και της ιστορικότητας του Ιησού) αναζητώντας την δική μου θεωρία για την πίστη, για να καλύψω την εσωτερική μου ανάγκη για το τι είναι ο θεός, αν υπάρχει ο θεός, ποιος είναι ο αληθινός θεός, ένιωθα τα τελευταία χρόνια να ακροβατώ ανάμεσα σε δυο θεωρίες.

Η μια είναι αυτή που εκφράζεται από την ορθόδοξη και μόνο εκκλησία, ακλουθώντας όμως το τυπικό και έχοντας ήδη απορρίψει το χριστιανισμό δυτικού τύπου, τις άλλες μονοθεϊστικές ( ιουδαϊσμό, μουσουλμανισμό, βουδισμό) και τις πολυθεϊστικές θρησκείες (Ινδουισμό, Ταοϊσμό, Ζωροαστρισμό, Κομφουκιανισμό κ.α). Η άλλη είναι μια πιο χαλαρή αντιμετώπιση στο τυπικό , που αντιλαμβάνεται το θεό ως ενέργεια, ως σύμπαν, ως τη γλώσσα του κόσμου, είναι περισσότερο εσωτερική διαδικασία του καθενός και έχει να κάνει με την καλλιέργεια του ανθρωπίνου νου. Είναι αυτή η θεωρία που εγώ ακολουθούσα, αν και γνώριζα πως δεν οδηγεί πουθενά και ήταν παράγωγο της φιλοσοφικής μου αναζήτησης , μια πορεία χωρίς σαφή προορισμό…

Έπειτα από κάποια γεγονότα είδα πολλά και έγινα κοινωνός μιας γνώσης για την οποία δε θα ήθελα να αναφερθώ και να παραθέσω στοιχεία .Κατάλαβα οτι η πίστη δεν είναι κάτι διανοητικό αλλά είναι αίσθηση πραγμάτων μη βλεπομένων. Αυτός που δεν πιστεύει δεν μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Θεού, άρα δεν μπορεί και να έρθει σε σχέση μαζί του. Επομένως όλες αυτές οι ομοιότητες που βρίσκουμε παραπάνω δεν εξάγουν κάποιο αποτέλεσμα που να αλλοιώνει την Πίστη στη Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί η πίστη δεν επιβάλλεται και είναι βίωμα εσωτερικό του κάθε ανθρώπου.


Ευτυχώς πέρα από τους Φαρισαίους ( Παπάδομάνι Κ ΣΙΑ ΑΕ) υπάρχουν και οι άλλοι, οι λειτουργοί, λίγοι αλλά καλοί, μορφές σεβάσμιες, υπερβατικές. Είναι εκείνοι που με κάνουν να μην αποσυνδέομαι τελείως, να πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα. Είναι συνήθως εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια και προσεύχονται στο θεό να μας σώσει. Το μόνο που έχω καταλάβει και χωρίς να εξηγώ και πάλι τι εννοώ, είναι πως νιώθω πολύ αδύναμος, πολύ μικρός, πολύ λάθος και παρεκκλίνον. Εύχομαι να αξιωθώ να ακολουθήσω το φως. Μέσα μου ξέρω ποιος είναι ο δρόμος, δεν έχω ίσως την απαιτούμενη δύναμη ψυχής και ακόμα εθελοτυφλώ…

Πάντως η πνευματική ζωή έχει στάδια, με πρώτο τη μετάνοια όπου ο άνθρωπος αλλάζει τον τρόπο που σκέφτεται και φέρεται και καταλήγει στην θέωση, όπου ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα. Τίποτα όμως δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς πίστη, και γι' αυτό και χωρίς πίστη δεν σώζεται κανείς ούτε εδώ ούτε στην άλλη ζωή...

Related Posts :



2 σχόλια:

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε Wishmaster
Αρχικά καλή χρονιά!
Αν και δεν συμφωνώ με τη δική σου αντίληψη περί Θεού, μπορώ να την καταλάβω σε αρκετά μεγάλο βαθμό, καθώς ήμουν κάποτε κι εγώ χριστιανός με παρόμοιες πεποιθήσεις.

Χαίρομαι που ερευνάς τα θέματα της πίστης και αμφιβάλεις, καθώς είναι πολύ σημαντικά ζητήματα για να τα αφήνουμε στους άλλους, ακολουθόντας τους απλώς άβουλα. Δεν θα προσπαθήσω να σε πείσω με κανένα λογικό επιχείρημα για την ανυπαρξία του Θεού, όταν εσύ πιστεύεις πως ο Θεός βρίσκεται μέσα σου. Είναι μια προσωπική βιωματική εμπειρία, που τη σέβομαι παρόλο που οι απόψεις μου είναι διαφορετικές.

Το μόνο που θα προσθέσω είναι μια τοποθέτηση που την κάνω αρκετά συχνά: Μπορώ να δεχτώ την ύπαρξη ενός Θεού που δημιούργησε τον κόσμο, αλλά «δεν ασχολείται» με τα καθημερινά μας ζητήματα. Είναι βεβαίως αδύνατο να αποδειχθεί η ύπαρξη ή η ανυπαρξία μιας τέτοιας οντότητας και απλά εγώ πιθανολογώ οτι δεν υπάρχει. Ένας Θεός όμως που επεμβαίνει, τιμωρεί το άδικο και επιβραβεύει το καλό στην παρούσα ζωή είναι πέρα για πέρα φανταστικός. Η καθημερινότητα μας αποδεικνύει περίτρανα πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση και τα παραδείγματα είναι άπειρα...

WishmasteR είπε...

την καλημέρα μου και τις ευχές μου. Ο σεβασμός και η αγάπη ειναι πρωταρχικά στοιχεία όχι μόνο την Ορθοδοξίας αλλά και των αλλων τουλάχιστον μονοθειστικών Θρησκειων , επίσης η αναζήτηση της αλήθειας ειναι εν γένει σημάδι ανθρώπου με ανησυχίες, οπότε έχεις τις βασικές αρχές ενός ανθρώπου που ειναι εστω και εν αγνοία του "πιστός"...
Να σου πω πως απο το λόγο σου καταλαβαίνω οτι όσο και να διατίνεσαι οτι δεν πιστευεις δεν γίνεται σαφές. Θα έλεγα οτι περισσοτερο αναδυεται μια εκδηλη απογοητευση που όσο δεν την ξεδιαλύνεις τόσο θα μπλέκεις σε μια κατάσταση ανάγκης για αναζήτηση της εσού αλήθειας που όμως θα σε αφήνει ανικανοηποίητο.

Ο άνθρωπος προσπαθώντας να απαντησει στα υπαρξιακά προβλήματα, αναζητά την εσωτερική ηρεμία και ελευθερία.Αν αναζητούσαμε πέρα απο την μικρότητα της εκλογικευμένης θεωρίας που κόβει και ράβει την πίστη στα ανθρώπινα μέτρα, πέρα απο την ανθρωποκεντρική εικόνα του θείου που μετριάζει την ουσία στα δικά μας μέτρα και σταθμά και την δική μας αντιληπτική ικανότητα, πέρα απο την εικόνα του θεού τιμωρού που μου περιγράφεις στο τέλος και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματική φύση του Αυλου( ειναι ρωμαιοκαθολικό κυρίως κατασκευασμα οσο αφορά τον Χριστιανισμό) και εστιαζαμε στην ουσία της πίστης δεν νομίζω να διαφωνούσαμε για την κεντρική εικόνα της διδαχής του Χριστιανισμού αλλά και άλλων Θρησκειών.

Ο άνθρωπος έρχεται σε κοινωνία με τον Θεό δια του νού του και έχει σχέση με την κτίση μεσω της αισθήσεως και της λογικής. Η σπουδή στην ανθρώπινη γνώση γίνεται με την λογική-διάνοια και η σπουδή στην θεία γνώση γίνεται με τον νου. Έτσι δεν παρατηρείται σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.

Ολα αυτα προυποθετουν όμως οπως σου ξαναέγραψα πίστη, είτε είναι ανούσια είτε ουσιαστική και αυτή ειμαι βεβαιος οτι τη διαθέτεις. Να είσαι καλά...